niedziela, 27 października 2013

Niedzielne wieczory.

                                                                                                                                                                
  

Ogólnie to nie przepadam za niedzielą, po niej nieubłaganie nadchodzi poniedziałek. Ale jest taki moment, na który czekam od rana.
Chwila z Gabrysią. Tylko nasza, taka na sto procent, bez Igi uwieszonej na nodze, dzwoniących telefonów, obiadu na gazie.
Wieczorne mycie włosów. I odpowiedzi na pytania. A Gaba ma ich wiele:)
Często, zanim zabierzemy się za mycie obejrzę przedstawienie, wysłucham wierszyka albo piosenki.
Dzisiaj akurat był koncert.
Barbie-syrenka śpiewała dla tłumu kaczuszek, rybek i wodoodpornych książeczek. Hey'a śpiewała. Teksańskiego i Ja, sowa.
Gabrycha jest wielką fanką. Była na koncercie i jak przystało na koncert rockowy, ochrypła.
O ile sześcioletnia fanka mogłaby Kasię Nosowską ucieszyć, a nawet trochę rozczulić, to nie wiem jakby zareagowała wiedząc, że w naszym domu udaje Ją Barbie-syrenka:)
Po koncercie przechodzimy do sedna. Szampon i jedziemy. Ja myję, Gaba pyta. Włosów dziewczę ma dużo, więc to trwa. W tym czasie wyjaśniam co to: noc polarna, pierwiastki chemiczne, wulkan, amator, antyk, dyktator, zgnilizna. I jeszcze dwa słowa:
- Mama, co to znaczy "zorganizowany"?
- To ktoś, kto nigdy się nie spóźnia, o niczym nie zapomina, nigdy niczego nie gubi, bo zawsze ma porządek.
- Eee, to zupełnie nie ja. A "dociekliwy"?
- Ktoś, kto ciągle o coś pyta, bo chce wiedzieć wszystko.
- No, to już prędzej, prawda?
Zdecydowanie!

W niedzielne wieczory Gabi ma "Dzień Dziecka". Wtedy ją wytrę ręcznikiem jak małą dzidzię, ubiorę  w piżamkę, a nawet ząbki jej umyję. W tygodniu nie ma tak dobrze.

I co tydzień nie mogę się nadziwić kiedy ona tak wyrosła?

I jak to jest, że dni się wloką, a lata uciekają?

sobota, 26 października 2013

Wiedźma.


 

Nie wierzę za bardzo w różne mambo-jambo, ani w przesądy. Stłukłam kilka luster i to mi raczej szczęście przyniosło, a przynajmniej humor poprawiło, bo nie musiałam na siebie patrzeć:) Rozsypaną solą przez ramię nie sypię. Nie kumam jak sól na stole ma przynieść pecha, a taka sypnięta z półobrotu  na podłogę to już jest ok. Drabina? No, mogę dostać puszką farby albo malarzem jak akurat będzie spadał. Kominiarz to tylko facet w roboczym ubraniu, z resztą od lat żadnego nie widziałam. No i czarne koty. Moje ulubione! Widział ktoś kota, który na widok człowieka robi trzy kroki w tył i obrót przez lewą łapkę, mamrocząc przy tym pod nosem:
- Cholerny człowiek, znów mi zaszedł drogę!
Koty nie są przesądne.
Jeśli zdarzy mi się czasem "odpukać" w niemalowane, albo opluć "tfu, tfu" żeby nie zapeszyć, to raczej z przyzwyczajenia, bo mama i babcia tak zawsze, niż z wiary, że to zadziała.

Ale muszę się przyznać, że czy mi się to podoba czy nie, mam pewne "zdolności". Nie wyczuwam żył wodnych, trufli ani złóż kamieni szlachetnych ale jak mi coś zginie, zawsze znajdę. Co by to nie było i jak długo inni by nie szukali wystarczy, że postoję chwilkę na środku mieszkania i od razu wiem gdzie iść. To coś zaginione jest tam za każdym razem.
I płeć dziecka przewiduję. Serio! Jeden warunek. Muszę poznać rodziców i już wiem. Raz mi się nie udało, nie czułam nic. Dziewczyna poroniła. I dwa razy nie trafiłam wróżąc sobie:)) Za każdym razem chłopak mi wychodził!
Kolejna "moc"- zawsze wiem jak ma się stać coś złego. Takie małe robaczki złych przeczuć zaczynają drążyć korytarze pod skórą, a wtedy to kwestia czasu. Wolałabym raczej coś dobrego wyczuwać, liczby w Totka, na przykład. Ćwiczę, próbuję, oczyszczam umysł, mruczę: ummmm, ummmm, ummmm i nic. Fuck.

Mam jeszcze jedną zdolność zupełnie do życia nie potrzebną i upierdliwą. Chętnie oddam, bo nikt mnie nie pytał czy chcę. Szczerze jej nie znoszę. Dzisiaj właśnie mnie męczy. Mąż był wczoraj na imprezie z kumplami. Wrócił o 3 rano, nawalony jak autobus, a kto od rana Alka-prim zapija wodą z ogórków? No ja! A czy ja coś wczoraj piłam? No nie! Za każdym razem tak jest! On pije, ja mam kaca. Pieprzona empatia. Za bardzo chyba uwierzyłam w to jedno ciało, serce i umysł, o którym ksiądz na ślubie opowiadał. Gdzie sprawiedliwość? Rewanż jakiś? Mogłyby go chociaż jaja boleć, jak ja mam okres.
Moja mama i babcia też tak mają, to wszystko przez nie!:) Mama to nawet długo przestać nie mogła. Kilka lat po rozwodzie z moim tatą nadal wiedziała, że ten się spił.

Ciekawe czy dziewczynki będą kontynuować wiedźmowe tradycje rodzinne? Jak tak, to wydam je za mąż za Mormona jakiegoś:)

piątek, 25 października 2013

Triathlon miastenika.


 

Moja Miastenia się rozszalała. Jest źle, bardzo. Przez sześć lat chorowania jeszcze tak fatalnie nie było. Dławię się jedzeniem i piciem, ledwo mówię. Jedna czynność na dwie godziny to max na co mnie stać. Ostatnio próbowałam zrobić makijaż. Nie umiem z tego zrezygnować, tylko tyle zostało z mojej kobiecości. I tak nie maluję już kresek na powiekach, nie ma cieni w trzech kolorach, różu na policzkach ani konturówki i szminki. Ale trochę pudru i tusz do rzęs musi być.

Gdy malowałam oko zorientowałam się, że tuszuję sobie policzek, brodę, a po chwili...udo. No ok, jakoś to przebolałam, bo stało się coś dużo gorszego. Upuściłam Igę! Chciałam ją podnieść, jedna ręka dała radę, a druga nie. Nic jej się nie stało, właściwie tylko się zachwiała i upadła na pupę, ale ja się przeraziłam. A gdyby to się stało na schodach?
Umówiłam się do neurologa. Wybrałam sobie innego, bo poprzedni niezbyt się starał. Od lat biorę te same leki, w tych samych dawkach, a na moje skargi, że czuję się coraz gorzej usłyszałam, że skoro jestem chora to się będę źle czuła. Nowa lekarka pracuje na oddziale neurologicznym i w poradni miastenicznej, więc liczę na to, że coś się zmieni.
Dzień, w którym miastenik z zaostrzonymi objawami ma kilka spraw do załatwienia można porównać do triathlonu, maratonu, tour de France. Od samego rana łatwo nie było. Zasiadłam z kawką przed kompem, zbierałam siły na umycie włosów. Słyszałam jak Mała buszuje po kuchni. Nie sądziłam tylko, że opróżni pojemnik z płatkami do mleka. Wysypała je na podłogę i zaczęła po nich skakać. Zerwałam się i sru! Kawa rozlała się na kanapę, ścianę, podłogę. Pomyłam, zamiotłam, straciłam siły. Na szczęście mąż wrócił ok 11. Wziął wolne żeby mi pomóc i zawieźć do lekarza. Jakoś te włosy umyłam i kosztem zdrowia, bo wzięłam kolejną tabletkę - pomalowałam twarz. Odebraliśmy Gabę ze szkoły i ruszyliśmy na miasto! Nie byłam w centrum chyba od sierpnia. Poszliśmy na obiad do Pierogarni mojej mamy. Trochę się tego obawiałam, bo po schodach trzeba wejść, ale dałam radę. Udało mi się nawet nie udławić barszczem i tylko jeden kęs pieroga wypadł mi z ust. Było mi strasznie wstyd, nie wiedziałam czy ktoś to zauważył, ale pieróg potoczył się pod krzesełko Igi, więc nieco głośniej niż było trzeba powiedziałam:
- A kto to tak je, jak mała świnka??
Jednak wymęczył mnie ten obiad. Mieliśmy jeszcze czas do wizyty, więc ja i Idzia kimałyśmy w aucie, a mąż wziął Gabę na plac zabaw. Odpoczęłam, łyknęłam dwa tabsy i dzięki temu mogłam się dogadać z "nową" doktorką.
Okazała się fajną babką. Wypytała o wszystko, przeprowadziła szereg badań: biła mnie młoteczkiem po kolanach, kazała wodzić wzrokiem za palcem, liczyć do ilu dam radę. Do 14 doliczyłam, potem się zmęczyłam i zamilkłam. I chyba nie zdałam, bo Pani doktor zaproponowała hospitalizację, na "tydzień, może dwa". Dalej milczałam, Ona myślała, że dochodzę do siebie, a ja się po prostu rozmarzyłam. No, czujecie?? Tydzień, może dwa wakacji na koszt Państwa? Jak w SPA. Basen co krok, pod każdym łóżkiem. Pełno tam igieł, a ludzie sobie chwalą akupunkturę, krwi mi trochę upuszczą, też podobno zdrowo:) no i room service. Odpocznę, poleżę, przeczytam kilka książek, obejrzę kilka sezonów jakiegoś serialu, poczytam blogi. Ale. Ale dziewczynki. Przecież ich nie zostawię, będą tęsknić, płakać za mamą. Ja też bym bardzo tęskniła i pewnie płakała, więc zamiast all inclusive wybrałam opcję: półkolonie. Nowe leki będę brać w domu, z lekarką będę "na telefonie", na badania będę dojeżdżać. Jak będzie źle, to się zobaczy.
Po kolejnej tabletce pojechaliśmy jeszcze do kina. W kinie szefuje moja przyjaciółka, widujemy się raz na kilka miesięcy, tak jakoś nie ma czasu na częściej. Laski dostały kubeł popcornu, my po kawce. Nie mogłam się oprzeć i wzięłam sobie gałkę lodów winogronowych, najlepszych jakie jadłam. Nikt inny nie chciał. Podkreślam: nikt nie chciał. Wróciłam z lodem do stolika. Iga: am, am, ammmm. Dałam jej. Dziecko w siódmym niebie, popcorn maczany w lodzie - pycha. Poszłam po kolejnego, wracam...oddałam loda Gabrysi. Z powrotem do lady, wracam. Mąż:
- A to daj, jak wszyscy jedzą, to ja też chcę.
Grrrr, zero litości dla chorej kobiety! A mogłam iść do szpitala.
Wracając do domu wstąpiliśmy do apteki i to prawie na tyle jeśli chodzi o wczorajszy dzień. No prawie. Jeszcze tylko Gabi wydarła się z łazienki:
- Iga się topi!!!!
Nie pamiętam jak biegłam do łazienki. Iga miała się dobrze, a Gabka po prostu chciała, żeby do niej przyjść. Odzyskiwałam właściwy rytm serca i zmysły powtarzając w duchu: kocham nie biję, kocham nie biję...ktoś dzwoni do drzwi...kocham nie biję....ooo, Pani z apteki.
- Ja bardzo przepraszam, dałam Pani zły lek, tak niewyraźnie było napisane. Bardzo mi przykro, tu ma Pani ten właściwy. Dobranoc.
Nie kocham Jej, a mimo to jej nie zbiłam. Dobrze, że się dziewczę połapało, inaczej jutro rano wzięłabym podwójną dawkę silnego leku nasennego! Mówiąc o tym, że chcę się wyspać nie do końca to miałam na myśli;)
A lek, który mi przypisała neurolożka to immunosupresant, bierze się go min. po przeszczepach, żeby obniżyć aktywność układu immunologicznego. Skutki uboczne są urocze: rak skóry, niewydolność wątroby i nerek, łysienie, sraczka, rzyganie itp. Po pierwszym dniu mam mdłości i wcale mi się nie chce jeść. To nawet dobrze, bo coś do tej mojej diety weny nie mam. Może odrobię straty spowodowane pierogami i lodami winogronowymi. Wstyd się przyznać, ale po niemal dwóch tygodniach ma tylko -1 kg. Muszę się spiąć, bo jak te leki nie zadziałają dostanę sterydy;(((

wtorek, 22 października 2013

Wpis hejterski.




Jest tyle rzeczy, które mnie wkurzają! Zależy to głównie od tego, co w danej chwili dzieje się w moim domu, otoczeniu i w mojej głowie. W zależności od kondycji psychicznej mniej lub bardziej się tym przejmuję i karmię. W tej chwili wnerwia mnie głównie to, że zewsząd słyszę jaka powinnam być i co będzie, jak nie będę. Przy czym, pomysły i wskazówki ograniczają się jedynie do garści banałów, bez konfrontacji z szarą rzeczywistością.

Przykład pierwszy:
Kobieta powinna być matką, wspierającą żoną, doskonałą pracownicą, najlepiej szefową. Mieć hobby, boskie ciało, na twarzy idealny makijaż i obowiązkowo - promienny uśmiech. Według reklam i kilku debilnych poradników dzień superwoman powinien wyglądać tak:
Rano, po tym jak już zrobi się na bóstwo, przygotuje pełnowartościowe śniadanie dla całej rodziny, wyprasuje mężowi koszulę, ubierze dzieci i porozwozi je po szkołach i przedszkolach, powinna popędzić jak na skrzydłach do pracy. Najlepiej oczywiście, żeby to zrobiła na rowerze, bo superbabki powinny być eko. Praca koniecznie musi być tą wymarzoną, dającą satysfakcję, możliwości awansu i rozwoju osobistego. I koniecznie musi tam mieć rzesze najlepszych przyjaciół. Po pracy zakupy, odebrać dzieci, zrobić pyszny, zdrowy obiad z dwóch dań i deseru(obowiązkowo). Odrobić z dziećmi lekcje, pobawić się klockami, zrobić teatrzyk kukiełkowy i wyjść na rolki. Następnie oddać się swoim pasjom: pójść na basen, siłownie, do fryzjera, galerii sztuki, na drinka z koleżanką. Po powrocie do domu podać kolację, wykąpać pociechy, przeczytać bajeczkę, utulić do snu. Wziąć kąpiel w pianie, przeczytać książkę, spędzić romantyczne chwile z mężem, przy świecach i kieliszku wina. I to wszystko z promiennym uśmiechem i perfekcyjnym makijażem.
Serio? Ręka w górę kto jeszcze uważa, że to plan raczej nierealny? I już nawet nie mówię o tym, że doba ma tylko 24 godziny, bo jeszcze się okaże, że tylko moja, ale skąd wziąć na to wszystko siły?

Przykład drugi:
Superlaski, które trzy miesiące po porodzie zapieprzają po wybiegach w bieliźnie i wmawiają wszystkim, że to kwestia dobrej organizacji. Według nich kobieta nie ma prawa chodzić po domu w piżamie, z włosami w kitkę. Bycie niewyspaną i obolałą jest niedopuszczalne i passe. I One to wszystkim udowadniają! Tylko zapominają dodać, że gdy One spędzają całe dnie pod okiem tresera osobistego, dietetyka, fryzjera, kosmetyczki i masażystki po Ich domach kręci się sztab kucharek, sprzątaczek, niań i ogrodników. I jeszcze, bezczelnie podpis pod zdjęciem z niemowlakiem walną taki:" dziecko jest szczęściem moim największym, chodź czasem bywa ciężko, jestem taka szczęśliwa. Mamy ze sobą cudowny kontakt, moja kariera kwitnie, a ja zupełnie nie czuję, że muszę z czegoś rezygnować". No, błagam!

Generalnie śmieszy mnie to, albo mam te bzdury głęboko, wiecie gdzie. Czasami tylko, jak mam napad chandry trochę mnie to dołuje. Bo ja tak nigdy nie miałam i nawet nie chciałam mieć. A może powinnam? Czemu nie jestem taka super? Czemu ja nie mam czasu, siły, a przede wszystkim pieniędzy na to wszystko? Jestem źle zorganizowana? Leniwa? Mam złe geny?
Coś mi podpowiada, że jedyne co powinnam zrobić to to wyśmiać, ewentualnie współczuć tym, którzy próbują. A może jednak dopingować?

O! Jeszcze wkurza mnie to, że każde zagadnienie ma "z drugiej strony". A czasem i z trzeciej, piątej i dziewiątej. Człowiek zaczyna być bez szans na uporanie się z własnymi myślami. Bo te kolejne strony też są słuszne i prawdziwe. Czasem już sama nie wiem co myśleć. I czy to dobrze, czy źle, że nie wiem? To pewnie dlatego nie umiem zdecydować jaka chcę być, jak powinno wyglądać moje życie, która za "stron" jest mi bliższa.
Z pierwszej strony:) uważam, że jak się ma malutkie dziecko, to jednak powinno się mu poświęcić swój czas, hobby, pracę, a nawet zdrowie psychiczne. To nie będzie na zawsze, a dla dziecka znaczy tak wiele. No ale, z drugiej strony (!) jak oglądam niektóre reklamy to mnie szlag trafia! Dwie wkurwiają mnie szczególnie. W pierwszej mama jest chora, boli ją gardło. Syn woła na pomoc tatę, bo przecież mama nie może być chora. Nie, Ona MUSI  iść na mecz i kibicować. Mama zażywa magiczną pastylkę i po chwili drze się jak opętana, bo synuś strzelił gola. Czemu? Bo mama nie ma prawa źle się czuć? Powinna, do cholery spędzić dzień pod kołdrą, odpoczywać i pić gorącą herbatę z miodem! Nic by się dzieciakowi nie stało jakby ten jeden raz mama się z trybun nie wydzierała!
W drugiej reklamie, pysznych słodyczy, takich z całym orzechem oblanym karmelem i z czekoladą na wierzchu wszyscy robią to co lubią. Tata majsterkuję i jest szczęśliwy, oddając się swojemu hobby. Syn zbiera wszystko co zielone i skacze, a córka z nadpobudliwością ruchową bije różne rekordy. Mają pasje, to się im oddają. A co w tym czasie robi mama? Wyjmuje z szafki słodycze i wszystkim pod nos podtyka, bo mama ma takie hobby, żeby wszyscy w rodzinie byli szczęśliwi. No, ej! Naprawdę, mamę nie stać na nic innego? Chyba się trochę zagalopowała z tym poświęceniem. Z trzeciej (grrr) strony, ile taka przeciętna mama ma czasu dla siebie?
No i widzicie jak mogą człowieka wkurzyć i mętlik w głowie spowodować te "strony" i "dna"? Mnie denerwują. Raz sobie obiecuję, że teraz to będę miała czas tylko dla siebie, że właśnie na basen, wystawę, popijawę. Potem, oczywiście nie mam siły, czasu albo co z dziećmi zrobić. I kończy się, jak zwykle tym, że wszyscy robią co chcą, a ja sprzątam albo dzieci niańczę. Kurwa, te reklamy chyba jednak nie kłamią! To wnerwiające!
Koniec, końców wychodzi na to, że nie jestem odporna na te wszystkie programy i reklamy tak bardzo jakbym chciała. Zamiast cieszyć się tym co mam, unieszczęśliwiam się dążąc na siłę...no właśnie, do czego? I to też mnie wkurza!

I tak z innej beczki, żeby już sobie "strony" darować. Niezbyt to pasuje do tego, co powyżej, ale też  mnie wkurza, więc jednak pozostaję w temacie.
Kilka lat temu przeglądałam CV i listy motywacyjne osób chętnych do pracy u mojej teściowej.
Kandydaci byli różni wiekiem, płcią, doświadczeniem. Ale w każdej grupie znalazła się przynajmniej jedna osoba, chwaląca się, że jest zajebista, bo dąży do celu za wszelką cenę i "po trupach". Do cholery, to ma być zaleta? Ja bym nie chciała pracować ani się kumplować z nikim, kto deklaruje, że zrobi mi świństwo, nakłamie, dołek wykopie byleby tylko ugrać coś dla siebie. Jak jesteś zapatrzonym w siebie dupkiem, z nadmiarem ambicji i niedoborem empatii, to spadaj i trzymaj się z dala ode mnie! Nie muszę mówić, że takie CV nie przeszły. I kolejna superzaleta, którą chwali się coraz więcej ludzi, a której nie cierpię dużo bardziej niż poprzedniej to "szczerość do bólu". Czy sprawianie komuś przykrości jest takie fajne? Czy nie można być szczerym bez bólu? Można przecież użyć takich słów, żeby wyrazić swoje zdanie nikogo przy tym nie raniąc. A jak się nie da, to może lepiej zamilknąć?

Rany, jaka ja dzisiaj nabuzowana, wkurwiona i nielubiąca:)
Chyba znajdę sobie jakieś forum i napiszę, że wszyscy są głupi, brzydcy i na niczym się nie znają:))
Albo, lepiej będzie jak się upiję!

poniedziałek, 21 października 2013

Baby Blues.


 

Mam koleżankę, bardzo dobrą. Czy przyjaciółkę, nie wiem. Z wiekiem coraz ciężej to ocenić i zadeklarować. W każdym razie, ta bardzo dobra koleżanka trzy tygodnie temu urodziła dziecko. Nie znam nikogo, kto by bardziej niż Ona na to zasługiwał i nigdy nie miałam wątpliwości, że będzie cudowną matką.
Zadałam jej wczoraj najbardziej wkurwiające pytanie Świata:
- Co słychać?
- Dziś rano poprosiłam o cyjanek do kawy.
A jeszcze tak niedawno nie miała pojęcia co to Baby Blues:)

Wróciły wspomnienia Gaba Bluesa.
Urodziła się przez cesarskie cięcie, miała oznaki wcześniactwa i pępowinę wokół szyi. I postanowiła udowodnić, że nie wszystkie noworodki mają odruch ssania. Pierwsze odstępstwo od idealnego planu i moich założeń.
Drugiego dnia po porodzie wpadła do sali pani Neonatolog. Bez "dzień dobry", bez "pocałuj mnie w dupę" oznajmiła:
- Dziecko ma wadę serca!
Mój marynujący się w hormonach mózg usłyszał: "Dziecko umrze" i zrobiłam to, co oczywiste - zaczęłam płakać. Pani doktor na to:
- A czego Pani beczy? Przecież nie powiedziałam, że dziecko umrze! No jak nie, głupia suko. Już dwa razy to powiedziałaś!
- Troszkę jej się zastawka nie domyka. Za kilka miesięcy samo powinno przejść. Nie mogła tak od razu?
 Od Pani "od laktacji" usłyszałam, że powinnam się modlić, i że jak Bóg da to będę karmić. I tak już płakałam, więc nie popłakałam się bardziej.

Wróciliśmy do domu. Ja, bez pokarmu, córka bez odruchu ssania. Po 36 godzinach od ostatniego karmienia zadzwoniłam do przychodni, po położną. Było późne popołudnie, ja nadal płakałam i ten mózg, w tych hormonach, spowodował, że rozmowa wyglądała mniej więcej tak:
- Dzień dobry. Urodziłam. Chcę zamówić wizytę położnej.
- Imię matki?
- Elżbieta.
- Imię dziecka?
- Moje??
- Nie, dziecka. Tego co się urodziło.
- Aaa, bo ja "imię matki" to swojej mamy podałam.
- A po co mi imię Pani mamy?
- Bo ja się jeszcze nie przyzwyczaiłam, że matka to ja.
- Nooo, ok. Czy coś się stało? Czemu Pani płacze?
- Bo...ja...taaaak....ciąąągleeee. I mała nie jeeee!!!
- Oooo, chciałam do Pani jutro przyjść ale postaram się jeszcze dzisiaj.
Czekaliśmy w oknie jak dzieci na Św. Mikołaja.

Kobieta pełna hormonów to fascynują zjawisko. Nic, tylko obserwować i podziwiać, najlepiej przez kraty albo grubą szybę. I, broń Boże, nie nawiązywać dialogu, ani nawet kontaktu wzrokowego.
Mój ślubny czasem się zapominał i pytał:
- Słońce, czemu znowu płaczesz?
- Jak to ZNOWU?? Ty już masz dosyć, tak? Teraz mnie zostawisz samą, z dzieckiem, tak? TAK?
- Nie, wcale nie...już sobie pójdę...
Buuuuu...
 Czasem chciał pocieszyć:
- No chodź, kochanie, przytul się i powiedz czemu buczysz?
- Z tego samego powodu co zwykle...
- Że nie możesz karmić, tak?
- Nie, że tak Ją kocham!!! Wiedziałam, wiedziałam, że masz do mnie o to żal!
- Nie, wcale nie....już sobie pójdę...

Kiedyś poszłam do Apteki. Stoję przy okienku i szukam karteczki z nazwą leku.
- Gdzieś to tu mam. To takie krople do uszu, chyba na M.
- Na M? - farmaceutka chciała pomóc.
- Chyba tak, po dwie krople do każdej dziurki mam wpuszczać.
- To chyba do nosa?
- No do nosa, a do czego?
- Mówiła Pani, że do ucha.
- Nie, do nosa mówiłam - dalej gmeram w torbie.
- Mówiła Pani do ucha.
- Ooo, mam. Proszę.
- Hmm, to są krople do oczu.
- A. Aaa. To w sumie ma sens...bo ja właśnie od okulisty wracam...

Jesu! Kobiety z mózgiem w zalewie są taakie głupie, pocieszne i niebezpieczne jednocześnie. Grunt, to o tym wiedzieć. Spojrzeć na siebie z boku i pozwolić sobie na taki stan. Bez spiny i dążenia do perfekcji od pierwszego dnia. Pojęłam to dopiero jak się urodziła Iga. Gabrysia to było złote dziecko, łatwe w obsłudze jak Tamagotchi. Iga była prawdziwym potworem! Niby byłam na to przygotowana, wiedziałam co się wydarzy a i tak musiałam wszystko razy 10 pomnożyć. I chyba mnie Iga Blues wcale nie dopadł. Chociaż nie, dopadł, ale szybko przeszedł. Chociaż nie, nie przeszedł. O kurwa, on nadal trwa!!!!
Bo te wszystkie mądrości i doświadczenie można sobie w dupę wsadzić:)
Każda mama musi sama!






piątek, 18 października 2013

Opowiem Wam bajkę o cudach.


 

Dawno, dawno temu, albo dzisiaj rano. Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, albo w kraju nad Wisłą, w mieście nad Odrą, żyli sobie rodzice z dwiema córkami. Taty w tą bajkę nie będziemy mieszać. On jak co dzień, żeby pożywienie i dach nad głową rodzinie zapewnić wyruszył do miejskiej dżungli, polować na...klientów. Mama została sama, zamartwiając się stanem zdrowia starszej córki. Od dwóch lat krwawi z nosa. Znawcy tematu orzekli, że naczynia krwionośne na wierzchu, że jak podrośnie samo przejdzie. Rodzice uwierzyli i cierpliwie czekali, co pół roku dziecko badając czy na anemię jeszcze nie zapadło. Tyle, że ostatnio to jakby gorzej, krew leci, bynajmniej nie jak "krew z nosa". Dziś rano mama stwierdziła, że dość tego czekania, zwłaszcza, że zdecydowanie za długo kolejnego krwotoku powstrzymać nie mogła.
Postanowiła córkę do miejscowego Szamana zabrać. Mama tego nie lubi, ma wiele zastrzeżeń co do umiejętności Szamanki Rodzinnej i wnerwia ją sfora Troli w białych fartuchach i natapirowanych kokach broniących dostępu do groty Znachorki. A bronić potrafią zajadle, przez telefon i własnym ciałem też.
Z samego rana mama wzięła telefon, trzy głębokie wdechy, wykręciła numer i - cud numer 1. Trolica odebrała po trzecim sygnale. Grzecznie i z uśmiechem zaprosiła na godzinę 10.00!
- Ale dzisiaj? Nie w poniedziałek, za tydzień, za miesiąc???
- Dzisiaj, za dwie godziny.
No ok, jeden cud bajki o cudach nie czyni.
Mama z dziećmi o 10.00 do przychodni weszła i została przyjęta już o 10.15. To zdecydowanie cud numer dwa. Cała seria cudownych zjawisk nastąpiła w kolejnych minutach. Znachorka Rodzinna była przemiła. Wysłuchała, wypytała, zmartwiła się, całkiem szczerze. Dziecko osłuchała, opukała, pomacała. Córka się nawet do bólu brzucha przyznała. Na koniec Szamanka dała dwa skierowania, na jedno rzuciła magiczne zaklęcie. Czary-mary, abrakadabra, badanie na CITO! Obdarowała chorą siedmioma naklejkami, nie pogniewała się, jak ma w zwyczaju, że młodsza córka dokonała kilku zniszczeń, a na koniec do drzwi odprowadziła i po ramieniu dla otuchy poklepała!!
Druga przychodnia, ta z Szamanem od nosów, uszu i gardeł, która jakimś, kolejnym cudem, znajdowała się 5 minut spacerkiem od pierwszej. Od wejścia widać było, że panują tu nieco inne zasady. W poprzedniej, Gwardia Przyboczna siedzi razem przy drzwiach, tworząc zwartą, przerażającą masę. W tej Trole siedzą, po dwa, przed każdym gabinetem, otoczone fosą i ostrokołem. Pochodzą chyba z innego plemienia. Koków i tapirów brak. Są jeże w odważnych kolorach.
Weszła mama po cichu, zalękniona. Zupełnie niepotrzebnie, tutejsze Trole były nawet milsze od tamtych.
- Oj, krew, taka mała, bladzieńka, CITO. Niech Pani idzie do poczekalni i między pacjentami wejdzie.
No to mama z dziećmi do tej poczekalni, a tam....zanosi się na koniec cudów! Cały korytarz pacjentów w wieku 78+. Historia nie zna zbyt wielu przypadków, żeby staruszka wpuściła matkę z dzieckiem w kolejkę. No to usiadła mama w kącie i czekała. Nasłuchała się kto jest "chorszy" i dlaczego. Zapach kulek na mole przestał już przeszkadzać, gdy nagle:
- Który ma Pani numerek?
- Ale, że co? Stanika? Buta? Aaaa, do Szamana? Ja nie mam, bo krew z nosa, ja prosto od rodzinnego, CITO.
Cud największy ze wszystkich! Zgraja staruszków rozstąpiła się w jednej chwili! Jak Morze Czerwone. I mama z dziećmi, przy dźwiękach chórów anielskich, suchą stopą weszła do gabinetu!
Szamanka od nosa, której trolowa moda się udzieliła, okazała się sympatyczna i profesjonalna. Zajrzała córce do nosa, gardła, a skoro i na tym się zna - także do ucha. Potwierdziła, że naczynia krwionośne na wierzchu, ale żeby nie wypalać, tylko uszczelnić. Dała receptę, pochwaliła młodszą córkę za przemeblowanie gabinetu. Naklejek nie miała, bo po co? Jej stali pacjenci wiedzą, że są dzielni, skoro starzeją się w tym kraju nad przepaścią...nie, nad Wisłą....
W poczekalni, pogromcy moli wypytali jak było, pomachali na pożegnanie.
Już przy wyjściu mama przypomniała sobie, że ma jeszcze skierowania na USG jamy brzusznej starszej córki. Popytała, okazało się, że owszem, tym korytarzem, na lewo. Kolejne okienko, kolejny Trol. Miły, ale jakby z jeszcze innego plemienia, bo włosy takie...normalne. Dała mama skierowanie pewna, że datę badania wpisze do kalendarza przyszłorocznego, którego kupienia jeszcze nie planowała. I co? A jak! Cud! Za 10 dni proszę przyjść.
Jeszcze były zakupy bez awantur, demolki i kolejki przy kasie.
Cuda jakieś:)
I to wszystko w kraju nad Wisłą, w mieście nad Odrą.
I jeszcze w Piąteczek:)
Nadmiar szczęścia!
Bajka na dobranoc, chandrę i niepogodę!

P.S. To nie był wpis sponsorowany przez Ministerstwo Zdrowia.

P.S.2 Po czym dziś poznałam że jestem "mocno" dorosła?
        Po tym, że już są lekarze młodsi ode mnie...:(

wtorek, 15 października 2013

Schizofrenicznie, ale w towarzystwie.




Kto spędził sześć lat w domu z dziećmi ten wie, że to co robię wcale nie musi oznaczać konieczności zamieszkania na oddziale zamkniętym.

Od 8 rano do 16 jestem tylko z Młodszą. Ona się drze, ja dociekam o co chodzi. Od 16 do 17.30-18.30 jestem z obiema córkami. Mała dalej się drze, Starsza włącza tryb: MANTRA. Mamo, mamo, maa-moo, mama, ma-ma. Po powrocie Taty zazwyczaj jest tak: Jak w pracy? Ok, a jak w domu? Ok, obiad zjesz? Wsadzam dziewuchy do wanny. Idę robić kolację. O, jak późno! Dobranoc. Dobranoc.

Dlatego, żeby nie zapomnieć mowy ojczystej i nie zgłupieć:) do reszty prowadzę dialog z czym popadnie. W dużym pokoju gadam np. z klockami. Grożę im, że następnym razem to ja im się pod gołą stopę podłożę. Gadam z kwiatkami na parapecie, podobno to lubią. No to im mówię, że jak zgubią jeszcze jeden listek to je z domu wyj...ę. Nie słuchają. Może inny kraj pochodzenia? Z Barbie nie lubię gadać. Leży taka na podłodze, cycki jej sterczą, żadnych rozstępów, nogi po samą szyję. I głupia jest. W kółko tylko o Kenie, Wróżkolandii i Diamentowym Pałacu!

Z szafami też nie lubię rozmawiać, bo są dla mnie nie miłe.
- Po co tu zaglądasz, przeciąg robisz. I tak w nic się mieścisz, dupy nie zawracaj!
Z butami - tylko tymi z prawej nogi się zadaję.
Ze skarpetkami w pralce bawię się w chowanego. MARCO! POLO!

W łazience miewam mieszane uczucia.
Tam jest waga! Czasem mnie pochwali, pogłaszcze, a czasem brutalnie brak silnej woli wytknie.
 Nad umywalką wisi szklany prostokąt. Różnie z nim bywa:
- Lustereczko, lustereczko, powiedz przecie......dobra, nie musisz być aż tak szczere!
Z tubkami, słoiczkami, buteleczkami nie gadam wcale. One twierdzą, że jestem naiwna.
Ale można się tam natknąć na miłych mieszkańców. Odplamiacz, na przykład:
- Daj, pomogę Ci, sama sobie z tą plamą po buraczkach nie poradzisz. Ja na to:
- Dziękuję, jakiś Ty zdolny i pomocny!
Albo, bardzo sympatyczny, leciwy wąż od prysznica. Cierpliwie czeka na zasłużoną emeryturę, przetarty jest, ale nie pęka. I zawsze chętnie opowie jakąś historię sprzed lat, a ja mu podziękuję, że się nie gniewa, że znów do Castoramy zapomniałam.

Najbardziej lubię jednak kuchnię. Tam są dramaty rozstań...
- O, pomidorku, spleśniałeś. Żegnaj!
....i niespodziewane spotkania:
- Ja cię! Ciasteczko! Skąd Ty się tu? Chodź, mamusia się Tobą zaopiekuję. Wykąpię Cię w kawusi.
Czasem muszę być twarda.
- Mleko, czemu żeś się rozlało? No cóż, mówią żeby nie płakać, to nie będę.
Lodówka uczy mnie kreatywności.
- Robisz obiad? Mam zwiędłą marchewkę, kawałek kiełbasy i dżem truskawkowy. Kombinuj, kobieto! Ja na to:
- Co?? Ja nie dam rady??
Lubię pogadać z nożami. Zawsze mają jakąś ciętą ripostę. Z łyżkami trudno się rozmawia, głupawe są, ciągle tylko:" niemożliwe". Trzepaczki unikam, kłótliwa jest i ciągle bije pianę. Durszlakowi trochę nie ufam, mam wrażenie, że cedzi każde słowo.

Że co? Że psychiczna jestem?
Moi domowi przyjaciele twierdzą, że nie.
Ale ostatnio trochę się zmienili.
Słyszę jak szepczą po kątach....

poniedziałek, 14 października 2013

Stanąć do walki....kolejny raz.


 

Zimne mgły leniwie opadają na poniedziałek.
Jest świt, już nie śpię.
Idę po cichu przez mieszkanie.
Ręce mi drżą, krople potu ustawiają się w kolejce na karku.
Zaraz zjadą w dół kręgosłupa.
Otwieram drzwi....
Ignorowałam Ją tak długo.Zapalam światło....
Wiem, że tam jest.
Schylam się pod szafkę. Wycieram grubą warstwę kurzu.
Biorę głęboki wdech.
Staję....
- O kurwa! Aż tyle???
- Aż tyle, kurwa, aż tyle! A teraz złaź, bo mi ciężko!

Wagi łazienkowe nie znają litości....

Nawet nie zliczę ile takich poniedziałków już przeżyłam. Dzisiaj był kolejny. I pewnie nie ostatni.
Słowo się rzekło.
Dedlajny, terminy.
Do Sylwestra.
Do wiosny.
Do wakacji.
Do ulubionej spódnicy.

Nie jestem w tym dobra.
Walczę i ciągle przegrywam.
Z zabawką na sznurku.
Taką, co wraca i wraca.

Na swoją obronę mam Miastenię.
I kilka chorób zaczynających się na hiper, kilka kończących się na -zm.
I jeszcze dwa zespoły.
I jeden syndrom.
I metabolizm w tempie ślimaka.
I 30+.

Zewsząd słyszę, że to nie może być na krótko.
To trzeba na całe życie.
Styl życia i filozofia.
Próbuję z kiełków, tofu i pół kromki razowego stworzyć własną religię.
Nie wychodzi.
Może za mało się staram...

A mimo to spróbuję kolejny raz.
Od dzisiaj.
Magiczne "od poniedziałku".
Tym razem musi się udać.
Oswoję potwora z łazienki.
Będziemy razem świętować sukcesy i opłakiwać porażki.
Tym razem zaprzyjaźnimy się na dłużej.

Kto ze mną?
Do towarzystwa?
Do wiosny?
Do spódnicy?