wtorek, 12 listopada 2013

Oskara otrzymuje....

  
Trafiła do mnie nominacja. Jestem taka wzruszona, zupełnie się tego nie spodziewałam, to jeden z najszęśliwszych dni w moim życiu. Pragnę z tego miejsca podziękować wszystkim, którzy mnie wspierali, bez Was kochani nie dałabym rady. Dziękuję moim rodzicom za trud wychowania, dziękuję Bogu, wszystkim znajomym, tym którzy są współautorami mojego sukcesu. Obecuję troszczyć się o środowisko naturalne, pragnę załatać dziurę ozonową i obiecuję walczyć o pokój na świecie...hehe.
I jeszcze Skrajnej dziękuję za to, że dałam mi szansę na walkę z głodem w Afryce i ratowanie zagrożonych gatunków. Nie zawiodę Cię, Gosiu:))))

Teraz zgodnie z zasadami kroczę po czerwonym dywanie, mam na sobie wieczorową suknię, w blasku fleszy wchodzę na podium, ocieram łezkę wzruszenia i opowiadam siedem rzeczy o sobie:

1) Nienawidzę wiśni i galaretek! Wyobrażam sobie, że jak trafię do piekła, będę musiała jeść wiśniową galaretkę na wieki wieków amen.
2) Boję się horrorów! Baaardzo, nawet plakaty reklamowe tak mnie przerażają, że w nocy stopy spod kołdry nie wystawię.
3) Mam natręctwo na punkcie symetrii i tego, że wszystko musi być równo. Chodzę po domu i wyrównuję doniczki na parapecie, narzutę na kanapie, poprawiam ręczniki w łazience.
4) Jak byłam mała wyobrażałam sobie, że mam magiczny pierścień, który spełnia życzenia. Teraz jestem duża i nadal o tym marzę:)
5) Nie umiem spać nago:) Może Freud wiedziałby dlaczego?
6) Mam zdecydowanie za dużo nałogów i zdecydowanie za mało silnej woli.
7) Mam na ciele 15 blizn i 2 tatuaże.

Uff, to była ta łatwiejsza część. Teraz muszę nominować do Oskara...poniosło mnie - do VBA:) siedem blogów.

1) Nie całkiem wyluzowana Matka. http://matkawyluzuj.blogspot.com/
2) Poznaję Twoje ciężkie dzieciństwo, ale chętnie dowiem się czego o dorosłej Sylwii. http://pokruszone-dziecinstwo.piszecomysle.pl/
3) Jak wyżej. Coś o Tobie, na wesoło? http://matkojedyna.blogspot.com/
4) Na dobry początek nowego bloga. http://prezentujemojdrugiblog.blogspot.com/
5) Weteranka! Ciekawe czy jeszcze coś wymyśli:) http://usta-usta2.blogspot.com/

Możemy udawać, że to już siedem???
tak, to dobrze:)
Wasz ruch!


ZASADY:
Wrzucasz logo, dziękujesz temu, kto Cię nominował:), wymyślasz siedem rzeczy o sobie, nominujesz siedem blogów.

sobota, 9 listopada 2013

Didi.


 

Od wczoraj nie przestaję się śmiać, co sobie to przypomnę - parskam :)
Żart raczej sytuacyjny, trzeba to sobie wyobrazić.

Niemal w każdy wieczór jest tak samo. Iga wykąpana, ziewająca, mleko gotowe i co? Zgubił się smoczek, zwany przez Idzię "didi".

Szukamy wszyscy. Iga jęczy.
- Już, chwilkę, kochanie, zaraz pójdziemy spać. M., szukałeś pod kanapą?
- Trzy razy! Idziuniu, nie płacz, szukamy twojego didi, gdzie go znowu posiałaś? Marta, sprawdzałaś w koszu na śmieci?
Kiedyś go Iga wyrzuciła.
- Taaa, nie ma. Gaba, szukaj w pudle z zabawkami. Iga, nie plącz się pod nogami, usiądź na kanapie i czekaj. Znowu zgubiłaś didi, a teraz płaczesz. Trzeba było go pilnować!
Puszczają nam nerwy, mleko stygnie, Iga ma dość, my też. W końcu przestała za nami łazić i buczeć. Usiadła na kanapie i patrzyła jak wszyscy latamy po domu jak kot z pęcherzem. Macha nóżkami, ręka za głową (luzak taki:)), w drugiej rączce pieluszka do przytulania, a w buzi...didi!!!!
Siedzi i cierpliwie czeka aż ją ktoś wsadzi do łóżeczka....

Byliśmy w takim szoku, że bez słowa poszłam z Igą do pokoju, M. zabrał się za kolację, Gaba włączyła bajki. Zaczęliśmy się z tego śmiać dopiero po kilku godzinach i do teraz nie możemy przestać:)))

P.S. Gaba słucha kolęd! 

piątek, 8 listopada 2013

3:0 dla mnie!


 


Pod koniec miesiąca moja siostra się rozmnoży, urodzi mi malutką siostrzenicę:)

Przyszła (raczej: przykulała się) jakiś czas temu z listą rzeczy potrzebnych dla noworodka i poprosiła o jej przejrzenie. Od razu wiedziałam, że nie poszło jej najlepiej. Lista zajęła jedną stronę kartki z zeszytu! Uzbrojona w czerwony długopis i ton znawcy tematu zabrałam się za czytanie. A tam:
- 3 do 5 bodziaków, rozmiar 56-62,
- 3 do 5 pajacyków, rozmiar 56-62,
- 3 do 5 pieluszek tetrowych, itd.

- No, brawo Siostra, zrobiłaś listę na pierwszy dzień życia Zosi, a gdzie reszta?
- Jak to na pierwszy? Jaka reszta?- nie bardzo rozumiała.
Przedstawiłam jej bardzo prawdopodobny, zupełnie przeciętny dzień z życia noworodka. Siostra się załamała i zadecydowała:
- W takim razie ja to pierdolę, ty idziesz na zakupy!
Dwa razy nie musiała prosić. Od kupowania ciuchów sobie lepsze jest tylko kupowanie ciuchów dzieciom. Idę jutro, uzbrojona we własną listę i w cudze pieniądze. Jeee!:)
1:0 dla mnie!

Jak wszystko pójdzie zgodnie z planem będę przy narodzinach Zośki. Szwagier będzie do momentu aż się zacznie wielki finał. Potem się ulotni, ominie etap krwi i wrzasków, wróci na gotowe. Sprytnie to sobie wymyślił, co? Pewnie się boi, że zemdleje:) Mi to na rękę, będę mogła sobie popatrzeć na to, co mnie ominęło (miałam dwie cesarki), bez bólu, pękniętego krocza i innych "przyjemności".
2:0 dla mnie!

A jak już malutka się urodzi będę ją odwiedzać i nosić, wąchać, całować. A jak się zesra albo obrzyga, oddam mamie i spokojnie dopiję kawkę.
Taki mam plan!
3:0!

Polubię bycie ciocią:)

czwartek, 7 listopada 2013

Czarny notes.



 

Ale fajnie, Iga mówi!
Po swojemu nawija już od dawna, zestaw podstawowy, typu: kotek, oko, nos, opanowany już jakiś czas temu, ale dzisiaj wyszło jej pełne zdanie!
Zamknęłyśmy drzwi za Gabą i tatą, poszłyśmy do kuchni robić śniadanie. Iga zainstalowała się na swoim ulubionym miejscu: na blacie, przy oknie. Na parkingu Mąż upycha Gabę do auta, machają do nas. Idzia odwraca się do mnie i mówi:
- Tata...bim...papa...Gaba..bim...papa...Idzia...mama...am!
(BIM- samochód)
Pewnie tylko mnie to rozczula :)
Pomyślałam wtedy, że zapowiada się miły dzień. Do czasu, aż Iga wtarła w dywan pół tubki balsamu do ciała. Czyli jednak będzie jak zwykle.

No, nie do końca jak zwykle, bo kupiłam sobie NOTES. CZARNY NOTES. Wstrząśnięty, nie zmieszany, hehe. Miał być czerwony, z kółkami, ale okazało się, że tylko folia była kolorowa.

Jak mam rzuty choroby tygodniami nic nie mogę robić. Siedzę albo leżę i czekam aż zadziałają nowe dawki starych leków, nowe leki i w ogóle aż znów zacznie być lepiej. Zazwyczaj po kilku tygodniach tak się dzieje. Nabieram siły fizycznej, ale psychika jest już wtedy w strzępach. Deprecha mnie dopada i taka niemoc psychiczna. I za chu*steczkę nie umiem się z tego wygrzebać, ale tym razem mam plan! Pomysł zerżnięty z cudzego bloga:) W moim nowym notesie będę miała listy. Nie takie do cioci albo do św. Mikołaja, ale takie listy "to do". To może się wydawać śmieszne, ale potrzebuję motywacji do wstawienia prania czy zadzwonienia do operatora. Za jakiś czas to przejdzie, jak tylko znów się przyzwyczaję do tego, że potrafię dojść dalej niż do szkoły po Gabę, że dam radę zrobić obiad i wytrzeć kurze, a wieczorem mieć ochotę i siłę na sex.
Póki co, zrobiłam listy....i chyba mnie poniosło:) Mam kilka list "dziennych", jedną na miesiąc, listę prezentów gwiazdkowych (tzn. tego, co ja chcę dostać:)) i jeszcze listę rzeczy do kupienia przed wakacjami! Jak się rozkręcę to stworzę menu na chrzciny wnuka:)
Tak mi się ten notes skojarzył z czarną skrzynką (wiem, że czarne skrzynki są pomarańczowe:))A wiadomo, jak taka skrzynka już coś "przyjmie", to potem ktoś to przeczyta/odsłucha i z tego rozliczy, a jak będzie trzeba to osądzi i skarze. Więc się staram.
Pierwsza lista powstała wczoraj i została zrealizowana prawie w całości. Prawie, bo to nie moja wina, że dodzwonić się do szpitala graniczy z cudem:) Nie było na tej liście Bóg wie czego, ale dla mnie i tak spory wysiłek. Serio, same pierdoły typu: iść do Apteki, zaszyć dziurę w leginsach Gaby, przejrzeć zimowe ciuchy. Od wielu tygodni nie zrobiłam aż tyle jednego dnia. Dla mnie to znak, że zaczyna być lepiej. Może nawet w tym roku uda mi się coś zrobić na święta?

Listopad i pogoda nie zachęca do działania i zmian, no chyba, że do zmiany półdupka, jak jeden ścierpnie od siedzenia pod kocem przed telewizorem, na drugi. Czuję jednak, że dla mnie to najlepszy czas, żeby się ruszyć. Mój CZARNY NOTES ma mi w tym pomóc:) Ma być motywatorem i kierunkowskazem! Jak Biblia:)) Tyle, że w Biblii nie ma tekstów motywujących typu:" Weź się, kurwa w garść!", a w notesie są:)

No to się biorę....

wtorek, 5 listopada 2013

Dwa miesiące.


 

Śniły mi się myszy na snowboardzie. To znak, że trzeba zbastować z piciem:)

Ale ja nie o tym.

Mój bloguś kończy dziś dwa miesiące. Niby nie ma się czym podniecać, żaden wyczyn i to nawet nie są magiczne trzy miechy jak przy małych dzieciach, ale mam już pewne wnioski i spostrzeżenia.

Po pierwsze, kocham odkrywać nowe blogi, Wasze życia, myśli, opinie i dzieci. Niektóre mnie nie pochłonęły, nie moja bajka i już. Inne poczytam raz na jakiś czas, jeszcze inne są tak smutne, że muszę je sobie dawkować, bo potem ryczę pół nocy. I burdel w głowie mi robią. Jest kilka, do których więcej nie wracam, bo wkurwia mnie jak mi ktoś mówi, że tylko myśląc to co on nie jestem skończonym kretynem. Fajnie poznać czyjąś opinie na różne tematy, czasem poczytać o czymś zupełnie nowym, o czym się wcześniej nie miało pojęcia, ale monopol na rację, to yy. Jest jeszcze kilka blogów, które mnie do szału doprowadzają. Dowiaduję się z nich, że wszyscy jesteśmy debilami, bo chodzimy do pracy, jak jebane, tępe mrówki, rodzimy dzieci i to jest głupota i nieodpowiedzialność, chodzimy na zakupy, oglądamy telewizję, obchodzimy święta, itd. Nie chcę mi się tego czytać i wkurzać niepotrzebnie, ale czasem się zastanawiam jak, w takim razie żyją ci, co tak jadem plują na pozostałych maluczkich?
E, mniejsza z tym. Większość z piszących jest fajna, zabawna, ma wady, zalety, nałogi, traci cierpliwość do męża i dzieci, jest na diecie/próbuje przytyć, ma doły i chwile radości. Kurcze, to tak jak ja. I to jest super!

Po drugie, to pewnie kilka razy zrobiłam/napisałam/nie napisałam czegoś, co uszło za faux pas. Sorki, uczę się dopiero praw rządzącym blogosferą:) Żałuję np. tego, że odmówiłam kiedyś zabawy w nominacje i odpowiedzi na pytania. Już teraz chcę się w to bawić, więc jakby ktoś, to ja ten. No wiecie:)

A po trzecie, to zupełnie tego mojego bloga nie przemyślałam. I teraz nie wiem co zrobić. Głupia byłam, że już pierwszy wpis na fejsa wrzuciłam. Teraz za dużo ludzi wie, że GIMolka, to ja. Spotykam w sklepie koleżankę, a ona mówi swojej, z którą stoi w kolejce:" To jest ta Marta, co ci jej bloga podesłałam ostatnio". No i jak się zachować? Do zdjęcia się ustawić czy spuścić głowę? Jak obciachałam Idze tą nieszczęsną grzywkę, zaczepiła mnie na placu zabaw dziewczyna, z którą kiwamy sobie głową jak się mijamy i tyle, bo to koleżanka mojej koleżanki, a ja nawet nie znam jej imienia. I ona się śmiała i chciała zobaczyć czy faktycznie jest tak fatalnie. No i mi teraz głupio trochę. Nie widzę za bardzo możliwości pisania o czymś osobistym, jakieś doły swoje opisać albo wkurwa na męża czy siostrę (oczywiście czytają). Jak to miał być pamiętnik, to dałam dupy. I tak sobie myślę, że albo zrezygnuję z tego bloga i zacznę od początku pod innym pseudonimem, albo ten blog zostanie jak jest, a ja drugiego, sekretnego zacznę i tak na dwa będę działać. Jest jeszcze jedno wyjście, ale jak znam siebie, niewykonalne. Kupię sobie zwykły pamiętnik, jak w podstawówce i w liceum i tam będę pisać. Widziałam taki słitaśny, różowy w brokatowe serduszka i miał kłódkę:)) Ta, jasne! Już to widzę jak piszę wieczorem, a potem chowam go pod poduszkę, zwłaszcza, że od pisania ręcznego tak odwykłam, że jak piszę dla męża listę zakupów, to mi się ręka trzęsie. Jak dodać do tego demolkę jaką dzieci robią w chacie i to, że żadne miejsce nie będzie bezpieczne dla moich sekretów, to chyba rezygnuję, zanim zacznę:)
Muszę to przemyśleć, bo serio, czasem aż wyć mi chce, jak gorszy dzień mam albo myśl niepopularną i ryzykowną i wyrzygać się na własnym blogu krępuję. Głupio tak napisać coś o kimś, kto to potem przeczyta i się obrazi, albo opisywać coś intymnego, wiedząc, że na wpół obcy ludzie się o tym dowiedzą. Zupełnie obcy to jednak jakoś inaczej. A może olać i w dupie mieć, niech se czytają, obrażają, w końcu to moje miejsce??
No i co ja mam zrobić?? He?

Jakbym jednak postanowiła ciągnąć to dalej to wymyśliłam, że jak mi 10 000 wejść stuknie, to fanpage sobie założę na facebooku. Wtedy polubię Wasze blogi i zacznę się tam udzielać jako GIMolka. I będę tam zdjęcia wrzucać i duperele, z których porządny wpis nie chcę wyjść:)

O ile tu zostanę....

niedziela, 3 listopada 2013

Długi weekend.


 U

Uff! Długi weekend się kończy.
Cały spędziłam na gadaniu z kuzynką. Obgadany każdy znajomy, wszystkie zmiany w życiu, padły zwierzenia o nowych zmarszczkach i wadach charakteru. Od tego gadania łeb mnie nawala. I wątroba:) Już chyba jestem za stara na tyle rozmów. Kiedyś, kurde to można było dwa tygodnie przegadać, albo i dłużej, a teraz ledwo zipię:)

W piątek rano wybraliśmy się jak większość ludzi w Polsce na cmentarz. Kac nas męczył tak nieznośny, że zapragnęliśmy znaleźć jakiś przytulny grób i złożyć w nim nasze umęczone ciała. Nic z tego, dziewczyny dały popalić, tabuny ludzi też. Nie cierpię tylu ludzi na raz. Od razu nerw mnie łapie, wkurwia wszystko i wszyscy, jakaś niespołeczna jestem. No, ale kilka razy było o co się wnerwić. Nie przeszkadzają mi wcale stragany ze zniczami co krok, gdzieś te znicza przecież trzeba kupić. Wielu ludzi "dorabiało" sobie graniem na flecie czy trąbce. Lubię to, grają spokojną, nostalgiczną muzykę, która się niesie między grobami, tworzy klimat zadumy. Ale, do jasnej cholery, co tam robił mim!? Serio! Stał na ścieżce między grobami, na stołku, który miał cokół udawać, bo ten mim miał pomnik udawać. Wymalował się srebrną farbą i "ożywał" jak ktoś go mijał. Noż kurwa! Nie wytrzymaliśmy i zapytaliśmy czy mu się wydaje, że jest na festynie? I może jeszcze powinien baloniki zaplątane w pieski rozdawać, żeby ludzie mogli je wetknąć w groby swoich dzieci? Myślałam, że już nic mnie bardziej tego dnia z równowagi nie wyprowadzi, dopóki nie natknęliśmy się na jakąś msze plenerową, czy coś w tym stylu. Musieliśmy się przedrzeć przez środek tłumu, bo nam na drodze stali. I nagle ksiądz mówi:" Módlmy się za wszystkie ofiary zapłodnienia invitro, niech dobry Bóg wybaczy im ten grzech w Niebie". Agacie wyrwało się "że co?", mi, niestety:"o kurwa". Uciekałyśmy gonione przez zakonnicę, która chciała nas zdzielić różańcem. Bez kitu, wypisuję się z tego kościoła! Banda zakłamanych ciemniaków.

W domu okazało się, że nie mamy co jeść, bo nam skisł rosół. Może to jest tak, jak z ciastem, że nie robi się go w czasie okresu, bo zakalec wyjdzie, a rosołu nie robi się nocą po pijaku? Dzieci zjadły jajko i kanapki, my zjedliśmy piwo. Dzieci poszły na noc do babci, my wypiliśmy kolejne.
Szykując dziewczynki do wyjścia, mówię:
- Gabuś, proszę nie zadręczaj babci ciągłym gadaniem.
- To po co ja mam tam iść?
A w sumie, nic babci nie będzie.
Laski spisały się na medal. Iga przespała całą noc, ładnie jadła (to akurat żadna nowość) i tylko jednego guza sobie nabiła. Gaba chyba jednak babcię zadręczała, bo ta wpadła na świetny plan. Sprowadziła córkę sąsiadów, zamknęła je w pokoju i kazała się bawić. Tylko czasem coś do jedzenia donosiła. Pomysł okazał się genialny, Gabka była zachwycona i do domu wróciła dopiero dzisiaj. Szkoda, że z Igą to nie przeszło, ale i tak jest dobrze. Jak wychodziłyśmy mama powiedziała żebym zostawiła u niej łóżeczko turystyczne "na następny raz"!!!! Czyli, że będą następne razy?? Dzieci na noc u babci?? Od dzisiaj "następny raz" to moje ulubione słowa, takie co dają nadzieję i siły do życia;)

Gdy Chaos i Zniszczenie władały życiem babci, naszym, po raz kolejny zawładnął alkohol. I gdy zaczęłyśmy już bełkotać, że "tu mnie ostatnio coś boli", "a mi się zrobiło tutaj takie coś", że "moje życie jest takie bez sensu" i że "tak bardzo cię kocham" i gdy kogut sąsiadów zaczął piać na pobudkę (bo sąsiedzi w domku koło nas mają koguta i pawia też, ale mniejsza z tym) uznałyśmy, że pora spać.

I trochę się cieszę, że ten weekend się kończy. 
Nie tak łatwo znaleźć dawcę wątroby.

A podsumowanie tych kilku dni jest takie:
- już tęsknię za kolejnym spotkaniem,
- jestem za stara na takie maratony:)

środa, 30 października 2013

Różne różności.


 

 DO TRZECH RAZY SZTUKA.
Iga ambitnie próbuje zasnąć na zimę. Dzisiaj spała cztery godziny! Rzadko śpi dłużej niż godzinę, a trzy przespała jakieś pięć razy w życiu, z czego dwa w tym tygodniu.
Zabrałam się za obiad, mięso w sosie było już gotowe, wystarczyło tylko ugotować pęczak (kasza taka:)). Postawiłam garnek na gazie i z kawką zasiadłam do czytania blogów. Obecnie nadrabiam ponaddwuletnią twórczość pewnej Oli. Uwielbiam ją, mamy sporo wspólnego i bardzo jej zazdroszczę motorka w tyłku. Z moją Miastenią o takim życiu mogę jedynie pomarzyć.
Gdy tak się zaczytywałam woda z kaszy się wygotowała, smród spalenizny rozniósł się po mieszkaniu. Wywietrzyłam, wyszorowałam garnek, wstawiłam nową. Wróciłam do kompa i....znów spaliłam garnek! No żesz! Jak ten czas na blogspocie leci:) Trzecia próba, bez zaufania do samej siebie. Przeniosłam się z laptopem do kuchni....Obiad miał być dla dziewczynek na dwa dni. Iga, skoro spała cztery godziny i przegapiła ze dwa posiłki, pożarła tyle, że ledwo dla Gabki wystarczyło. O żarłoku już było:)

 BEZTALENCIE.
Ja też mam kilka list (jak Ola). Jest lista rzeczy, których nie umiem, ale na pewno się nauczę, lista tego, czego nie umiem i mam to w dupie (jak obcinanie grzywki ) oraz listę rzeczy, których nie umiem, nigdy się nie nauczę i bardzo mi z tym źle. Na tej ostatniej liście, na pierwszym miejscu jest "śpiewanie". No, ale czasami człowiek musi i ja też. Śpiewam w domu albo po pijaku. Chociaż w domu już nie będę:(. Kiedyś Gabka powiedziała:"Mama nie śpiewaj mi kołysanek, puść mi z płyty." No, sama nie wiem, czy to wyparłam, czy wytłumaczyłam sobie, że Magda Umer to po prostu nowość w naszym domu, fakt, że o tym zapomniałam. Przypomniało mi się to dzisiaj rano. Śpiewałam sobie coś razem z radio, gdy nagle dostałam "z liścia" od Igi. Zanim mi przywaliła krzyczała "Neeee, neee". Trzeba było dzieciaka nie ignorować...i nie drażnić swoim wyciem...

IDZIE KU LEPSZEMU?
Jak już Młoda łaskawie wstała i się najadła zostało nam 10 minut żeby się ubrać, zejść do piwnicy po wózek i dotrzeć do szkoły po Gabrysię. Zdążyłam. Biegłam! Ja, biegłam. Dałam radę, bez dodatkowej tabletki! I teraz nie wiem. Nowy lek od neurolożki ma zadziałać za ok miesiąc, więc albo na mnie zadziałał szybciej, albo to siła sugestii. Jak by nie było, cieszę się bardzo, że nabieram sił, bo już jutro...

...AGATA.
Poznałyśmy się jak miałam 12 lat, Ona 13. Nie wiedziałyśmy o swoim istnieniu, chociaż nasi dziadkowie byli braćmi. Rodzice zorganizowali nam wspólne wakacje. Ja należałam do ZHR, Ona do Oazy. Miałyśmy wspólne tematy, było bardzo fajnie.
Minęło kilka lat, w moim życiu zaszły spore zmiany. Co się działo u Niej, nie wiedziałam. Po raz kolejny mama "załatwiła" mi wyjazd do kuzynki. Nie miałam na to ochoty, byłam już prawie dorosła i nie bardzo chciałam spędzać czas na opowieściach o pielgrzymkach. Jak wiadomo, Królowej Matce nie da się odmówić, więc pojechałam. 500 km dalej wysiadałam z pociągu załamana i wściekła. Czekała przed dworcem. Miała na sobie podarte dżiny, glany, T-shirt ztuningowany wybielaczem, megakaca i peta w zębach....wyglądała jak....JA!!!!Do dzisiaj jest moją bratnią duszą, mamy wspólny mózg;), wiele rzeczy tylko jej mogę powiedzieć, a jak czasem nie wiem jak myśli ubrać w słowa wystarczy, że powiem: " Wiesz co?", a ona zawsze wie. Średnio mi wychodzą zwierzenia, nie umiem się tak do końca otworzyć i jak już mi się zaczyna wylewać, potrzebuję Jej. I właśnie teraz, gdy mam wrażenie że zaraz wybuchnę Ona przyjeżdża!
Już jutro!
Moja Agatka:)



wtorek, 29 października 2013

Hibernacja i Dante.


   

Iga spała w dzień ponad trzy godziny. To o ponad dwie więcej niż zwykle. Gdybym wiedziała, że tak będzie zrobiłabym coś pożytecznego w domu. Chociaż, kogo ja chcę oszukać? I tak zrobiłabym to samo co zwykle. A zwykle piję kawkę i czytam blogi. Jedyna różnica była taka, że zaglądałam co chwilę do łóżeczka i sprawdzałam, czy Młoda oddycha. A może ona zapadła w sen zimowy? Hibernacja na kilka miesięcy? Byłoby extra:) To nawet możliwe, bo może nie łososiami, ale obżerała się ostatnio bardziej niż zwykle. Już chciałam jej przygotować cieplutkie posłanie w pawlaczu i wyjąć ją dopiero na wiosnę, razem z letnimi ciuchami, ale się obudziła. Trudno, może za rok :) Taka długa drzemka ma ten minus, że trzeba dziecko wymęczyć, bo inaczej nie uśnie wieczorem. Pogoda jeszcze znośna, więc najlepiej ją przegonić po dworze i placu zabaw. Już nie długo place zabaw usną na kilka miesięcy pod pierzyną ze śniegu. Obudzą je dopiero dzieciaki w wiosennych kurteczkach.

Na naszym osiedlu jest wiele takich miejsc, ale jeden plac, duży, przypomina mi od lat Piekło Dantego. Może nie ma nad nim napisu: "Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy wchodzicie", ale ja go widzę w myślach i dodaję: "nadzieję na chwilę spokoju". Grzeszników w kręgach piekielnych nie pilnują trójgłowe psy, Styks nie płynie przez środek. Oni są tam z własnej woli, z miłości do swoich dzieci. Kręgi są tylko cztery, za to wyraźne, zaznaczone ławeczkami.

Czwarty, najgorszy krąg jest jednocześnie murkiem trzymającym piasek "w kupie", czyli piaskownica. Tam mamy są niewyspane, tatusiowie znudzeni a babcie nadopiekuńcze. Właściwie, babcie są nadopiekuńcze wszędzie. Czwarty krąg jest straszny! Słychać tylko wrzaski dzieci i beznadziejne rozmowy o ząbkowaniu, pieluchach i nieprzespanych nocach. W kółko to samo, do zarzygania. Dzieci trzeba mieć na oku bez przerwy, bo albo się biją łopatką, albo żrą piasek. Mamy z tego kręgu często poruszają się po całym Piekle. Od huśtawki do karuzeli, od karuzeli do konika na sprężynie, pilnując dzieci, które właśnie odkryły, że są mobilne. Ważne jest by nie podnosić wzroku, gdy mija się kręgi nie przeznaczone dla siebie, zabrać dzieciaka i wracać na swoje miejsce.

Po jakimś czasie, który zależy od rozwoju dziecka można przejść do kręgu trzeciego. To ławki okalające piaskownicę. Jeśli dziecko umie już "babko, babko, udaj się.." i piasek przestał być przysmakiem można tam na chwilkę usiąść. Tamtejsze mamy nadal rozmawiają o dzieciach, ale już o tym, co dzieciak śmiesznego powiedział, jak minęły pierwsze dni bez mamy, że już nie sika w nocy. Czasem jakaś mama książkę nawet przeczyta i o tym opowie. Dzieci umieją wyrażać potrzeby słowami, a nie tupaniem i płaczem. Na huśtawkę idą za rękę, a nie biegną potykając się co krok o własny cień.

Krąg drugi znajduje się nadal na terenie placu zabaw, ale już blisko ogrodzenia. Można tam siedzieć o ile dzieci umieją już nawiązywać kontakty z rówieśnikami, pamiętają co im wolno, a co nie, same się bujają na huśtawkach. Tam mamy ze sobą nie gadają, delektują się ciszą, albo lekturą. Często są w ciąży, więc próbują się tego spokoju nachapać na zaś.

Ja dotarłam właśnie do kręgu drugiego! Ależ tam było cudownie. Kawka w termokubku, książka. Wystarczyło co kilka minut namierzyć Gabkę, dać pić, jeść i znów wrócić do lektury. Spoglądałam wtedy na mamy w piaskownicy i udawałam, że im współczuję. Tak naprawdę myślałam:" Nana, nana, wy się tam męczycie, ja mam tu luz. Nie możecie do mnie podejść, nie należycie tu!"

A potem nastała Iga, więc ze spuszczoną głową i przepraszającą miną podreptałam grzecznie z powrotem do kręgu czwartego. Na ławeczkach pod ogrodzeniem siedziały zupełnie inne matki, czytały inne książki, ale miny miały takie znajome.

Jest jeszcze pierwszy krąg Piekła. Nie jestem pewna czy to nadal Piekło, czy już może Niebo? Ławki kręgu pierwszego są poza ogrodzeniem!!! Przyznam się, że raz tam byłam. Poszłyśmy na dwór bez Igi, tylko ja i duża Gabrysia. Ona poleciała się bawić, a mnie zaczęła kusić ławka, dotąd mi obca. Było fantastycznie, czułam się jak ktoś, kto po prostu sobie usiadł. Te ławki są zupełnie inne. Jakby pluszem obite i podgrzewane. Nawet masaż antycelulitowy umieją zrobić. Wyglądają niepozornie, żebyśmy my, rezydenci niższych kręgów, aż tak bardzo nie cierpieli. Ale mamy na tych ławkach to jakby innym językiem mówiły. Coś o awansie w pracy, czy kursie jakimś, coś o tańczeniu Zumby, weekendzie bez dzieci. I tatusiów tam było dużo, widocznie wyjście z dzieckiem przestało już być dla nich katorgą.

Poczułam, że to jeszcze nie moje miejsce. Szepnęłam "do zobaczenia za kilka lat" i powlokłam się do domu.