sobota, 12 października 2013

Miastenia Gravis, część druga.


 
 Co to za kurestwo pisałam już TU

Zaczęło się cztery, może pięć miesięcy po narodzinach Gabrysi. Myślałam: "Zmęczona jestem, małe dziecko, zima, dom na końcu Świata, wszędzie daleko. Pewnie mam lekko spóźnionego BABY BLUESA. Przejdzie."
Przeszło, po ok. trzech miesiącach. Zapomniałam.
Wróciło po pół roku, przeszło po trzech miesiącach.
I tak przez trzy lata.
Za każdym razem czułam się gorzej niż poprzednio.
Całe dnie spędzałam na kanapie. Nie robiłam nic. Nie sprzątałam, nie gotowałam, nie zajmowałam się dzieckiem, rzadko nawet myłam włosy. Wrzeszczałam na głos:" No rusz się, durna krowo! Zrób coś! Jesteś beznadziejna, bezużyteczna."
Brałam leki na depresję, nie pomagały. Byłam u psychiatry. Raz, na kolejne spotkanie nie miałam siły iść.
Gdyby nie przypadek, do dziś bym się tak męczyła i zadręczała. Dzięki za postać oczną, Miastenio:)
Pewnego dnia zadzwoniłam do mamy zapytać, który okulista skierował ją na operację. Mamie opadały powieki ( z racji wieku, sorry Mamuś:)), mi też jedna zaczęła lekko zwisać. Naszą rozmowę słyszała koleżanka Mamy, pielęgniarka na oddziale neurologicznym. To ona wysłała mnie (natychmiast!) do lekarza.
To był styczeń 2011. W lutym badanie EMG (rażenie prądem, sama przyjemność!),w marcu  prześwietlenie klatki piersiowej.
Diagnoza: Miastenia Gravis, guz w śródpiersiu, 4 na 6 cm. To przetrwała grasica, po usunięciu okaże się, czy zwykły guz, czy grasiczak.
Operacja dopiero w maju, ale biorąc leki odżyłam! Jedna tabletka a ja jak Popeye po szpinaku. No, wszystko mogłam!
Operację miałam w Dzień Matki. Bałam się jak diabli. Zapadli mi płuco, między żebrami dostali się do guza. Alternatywą było rozcięcie klatki piersiowej i blizna od szyi do mostka. I golfy do końca życia:)
Udało się, cztery małe nacięcia, guz usunięty, nie był groźny. Z racji tego, że stosunkowo szybko mnie zdiagnozowano i zoperowano ( 3,5 roku ) miałam szanse wyzdrowieć. Organizm mógł zwalczyć pozostałe przeciwciała.
Tylko, że na początku sierpnia....zaszłam w ciążę.
I to jest doskonały przykład na to, czym są "mieszane uczucia". Dwa lata wcześniej ginekolodzy orzekli, że mamy marne szanse na drugie dziecko, że może in vitro. Zdążyliśmy się przyzwyczaić do tego, że Gaba nie będzie miała rodzeństwa. A tu, proszę! Ja się cieszyłam, mój neurolog już nie.
I stało się tak, jak przewidział. Choroba nie ustąpiła, jest nawet gorzej niż przed operacją.
Jest też Igusia :)
W kwietniu tego roku "zaliczyłam" przełom cholinergiczny. Przedawkowałam leki, niechcący. Czułam się gorzej, brałam coraz więcej tabletek, a że czułam się jeszcze gorzej, brałam jeszcze więcej. Klasyczne błędne koło. Wylądowałam w szpitalu. Wypłukali mi leki kroplówkami i poczułam się świetnie.
Aż do teraz. Zapalenie oskrzeli spowodowało nawrót. Znów czuję się fatalnie. Ledwo chodzę, ręce czasem szwankują. Jak mnie swędzi nos muszę sobie mówić:" No już, podnieś rękę, podrap się, dasz radę. Na trzy, czte-ry." Czasem się nie udaje, patrzę na ręce i one są jakby...nie moje. Jedzenie wypada mi z buzi, dławię się piciem. Ludzie mają mnie za gbura, bo nie mogę odpowiedzieć "dzień dobry". Najgorsze jest jednak to, że znów jestem "Matką mędzącą". "Nie mam siły", "później", "daj mi odpocząć", "nie mogę teraz". Gabka tego nie rozumie, myśli, że ja po prostu nie chcę się z nią pobawić, wyjść na dwór. Serce mi pęka, a i tak nic nie mogę zrobić. Nawet książeczki przed snem jej nie przeczytam bo krtań nie robi tego co powinna! A powinna, kurwa, czytać książki i mówić dziecku, że Je mama kocha jak nikogo na świecie!!! A ręce powinny nosić dzieci! Ze strachu, że nie wykonają swojej powinności ciągałam rok temu Idzię po podłodze, na kocyku. Mięśnie oddechowe dołączają do reszty buntowników, muszę jak ta blondynka powtarzać w myślach "wdech, wydech". Przecież nie mogę się poddać i tak po prostu udusić. Dzieci mam przecież.
Czy gdybym wiedziała, że ciąża "uwalnia" chorobę nie miałabym dzieci. Na pewno bym miała! Pewnie najpierw próbowałabym się wyleczyć, ale wtedy One nie byłyby tymi samymi osobami. A są świetne i już są, więc chyba nie ma się nad czym zastanawiać.
Kiedyś, raz, zapytałam: "dlaczego ja?"
Odpowiedź jest tak prosta, że nie pytałam nigdy więcej.
A dlaczego NIE???

piątek, 11 października 2013

Trudne pytania.


 

Oglądamy "Jak poznałem waszą matkę". Na ekranie Ted mówi do Barney'a:
- Kondomy są tam, gdzie zwykle.
Gaba, tropiciel nowych słówek:
- Co to kondomy??
O Fuck! Dzięki Ted. Skąd się biorą dzieci przerobiliśmy przed narodzinami Igi, na pytanie o sex jestem przygotowana, ale o kondomach nie pomyślałam.
W związku z tym, że zostaliśmy zaskoczeni, zachowaliśmy się jak każdy, przeciętny i mocno zaskoczony rodzic. Dokładnie obejrzeliśmy swoje skarpetki i doszliśmy do wniosku, że sufit wymaga malowania.
- No? Co to kondomy??
Nie odpuszcza! Mąż poszedł odebrać popsuty od tygodni domofon.
- O, jak późno się zrobiło, - to ja - Gabrysia, idź ogarnąć swój pokój i do kąpieli!
- Ale, co to kondomy??!!
- Nie zmieniaj tematu, dziecko. Idź sprzątaj pokój!!

Uff. Poszła. Odetchnęliśmy z ulgą. Rozmowa odroczona. Po cichu gratulujemy sobie niezbyt pedagogicznego, ale skutecznego wybrnięcia z sytuacji. Może zapomni?

- Ko-do-my! Ko-do-my! Ko-do-my!

 Pięknie! Iga zna nowe słowo!!!

Moje TAM...


   

Z założenia miało być tak, że tylko miło i radośnie. Że wycieczka za miasto, ciasto w sobotę, torebka na wyprzedaży, że dzieci takie zabawne, a mąż jak dziecko. Po co się zadręczać i jeszcze innym swój smutek aplikować. Jakby swojego nie mieli. Kogo obchodzi, że komuś źle, beznadziejnie, że strach, brak wiary, zawieszenie.
Tylko, że Ja tak nie mogę. Bo to właśnie Ja. Tak teraz mam i za nic nie chce być inaczej. Pewnie będzie lepiej. Za jakiś czas, może już na wiosnę....

Ale póki co, każdego dnia zaciskam pięści, zęby i powieki. Próbuję dotrwać do wieczora, bo tuż przed zaśnięciem przenoszę się TAM. Za TAM tęsknię cały dzień. A może całe życie?

TAM zawsze jest sobotni poranek wczesnego lata. W domu nad jeziorem pachnie świeżo upieczonym chlebem i truskawkami.
TAM nie ma nieuleczalnych chorób, kredytów hipotecznych, jesiennych depresji i lepiącej się do wszystkiego szarości. Tej, która zasłania to, co powinno Nas cieszyć, co powinno do życia popychać i wystarczać. Nie ma niespełnionych marzeń, strachu o jutro, dziur w butach i życia odkładanego na później.
TAM promienie słońca padają ukośnie na stół, przy którym siedzi roześmiana rodzina.
TAM biegamy boso po łące, nie marzną nam stopy i nikt nie rani się o ostry kamień.
TAM znów trzymamy się za ręce.
TAM wieczorami siedzimy w ogrodzie i rozmawiamy. Nieważne o czym, ważne, że w ogóle. Bo mamy na to czas i siłę. Bo zabawki sprzątają się same, obiady same gotują.
TAM ja jestem inna. Jestem kobietą z moich snów.
TAM córki i mąż i są tacy sami jak TU. Ich nigdy bym nie zmieniła.


A potem znów jest rano.
Czasem jest lepiej.
A czasem znów zaciskam pięści, powieki, zęby....

Byle do TAM...

środa, 9 października 2013

Zwariuję....


 

..... i mam na to dowody. Wszystkie z dzisiaj.

Rano. Jestem w łazience. Wchodzi Iga. Na czubku głowy....irokez!! Jeszcze nie zielony i kolczyków brak, ale jest.
JA: Gaaaa-baaaa! Co Ona ma na głowie!?!?!
GABA: Taka byłaś smutna, że brzydko obcięłaś Idzię, że chciałam poprawić, ale mi nie wyszło. No i co? Sama mówiłaś, że włosy to nie zęby i odrosną.

Uspokój się. Policz do 100. Nie krzycz na dziecko. Nic się nie stało.
Codzienna MANTRA moja.

Młodsza chyba wie, że coś nie tak z jej fryzem, bo jak poszłyśmy po Starszą do szkoły pozwoliła zdjąć z siebie wszystko oprócz czapki.

ZWARIUJĘ...

Wychodzimy ze szkoły. Poganiam Gabi mówiąc, że Iga puszcza bąki i pewnie zaraz narobi w pieluchę, więc szybko, do domu. Pod klatką spotykamy sąsiadkę.
SĄSIADKA: Oj, jak Ona rośnie, jaka śliczna, jaka uśmiechnięta. Fajna ta twoja siostra, Gabrysiu, prawda?
GABA: No, fajna, ale pierdzi.

ZWARIUJĘ...

Trochę później, w domu. Młodej znudziły się książeczki, polazła do pokoju siostry.
Chwilę później Iga sunie po panelach, jak pingwin po lodzie.
Trzaśnięcie drzwiami.
GABA: Wynocha!!!
JA: A wszystkim mówisz, że to Twoja najukochańsza siostrzyczka!
GABA: Ale tylko w dużym pokoju!

NO, ZWARIUJĘ...

Wieczorem. Laski się kąpią. My sprzątamy, robimy kolację, ścielimy łóżka. Takie tam, wieczorne manewry. Nagle, płacz. Młodej.
MY: Co się tam dzieje?! Czemu Ona płacze?
GABA: A skąd mam wiedzieć? Tylko ją kopnęłam.

ZWARIUJĘ...

Iga już śpi, Gaba kończy kolację i ogląda bajki.
JA: Po tej bajce idziesz myć zęby i spać.
GABA: Nie. Ja też chcę mieć wolny wieczór, bez Tego Małego Krzykacza.
Cytat z rodziców :))))

ZWARIUJĘ. OSZALEJĘ. ZAMKNĄ MNIE W ZAKŁADZIE !!!


wtorek, 8 października 2013

Miastenia Gravis, część pierwsza.


 

Długo się zastanawiałam czy w ogóle o tym pisać ale tak mnie wkurzają politycy, że się nie powstrzymam. Czy Oni zdają sobie sprawę, że znosząc refundację leków na choroby rzadkie wydają wyrok na tysiące chorych osób?

Ja jeszcze nie mam tak źle. Na początku moje tabsy były darmowe, potem kosztowały 5zł, teraz 40zł a jak politycy dojdą do wniosku, że dam sobie radę bez dopłat, to będą kosztować 130zł. Poradzę sobie ale niektóre leki, na choroby cięższe niż moja kosztują tysiące złotych miesięcznie! Nasi mądrzy włodarze doszli, a przynajmniej dochodzą do wniosku, że skoro choroba jest nieuleczalna to po co wydawać na nią kupę kasy. Skoro pacjent i tak nie wyzdrowieje....

Może panikuję, może nie będzie tak źle. Ale coś mi mówi, że jest się czego bać. Bardzo dobry lek na Miastenię zniesiono kilka lat temu bo podrożał jeden ze składników! Co będzie jak zamiast zabierać dopłaty zaczną w ogóle wycofywać leki z aptek?

Od 6 lat choruję na Miastenię.
A co! Jak chorować to na coś spektakularnego, a przynajmniej na takie coś o czym mało kto słyszał. Człowiek od razu czuje się taaaki wyjątkowy. Szpan na dzielni:) Bez banałów i "oklepanych" dolegliwości.
Miastenia jest rzadką chorobą. Na szybko policzyłam, że chorych w Polsce jest ok 2-4 tys. Dla porównania na moim osiedlu, jednym z wielu w średniej wielkości mieście, mieszka ok 15 tys. osób! Nic dziwnego, że nie opłaca się Nas leczyć. A inne choroby są dużo rzadsze! Niektóre nazywane są nawet SWAN (Syndrom Without A Name). To nie będzie odczuwalny uszczerbek na liczbie ludności.

Jak już się wygadałam, to pociągnę dalej. Jeśli będą jakieś nieścisłości, trudno. Nie poprawiajcie mnie. Poczytać fachowe opisy można TU i TU.

Choroba jest autoimmunologiczna, genetyczna. Charakteryzuje się osłabieniem mięśni szkieletowych, czyli mięśni oczu i powiek, twarzy, gardła, krtani, szyi, karku, rąk, nóg i mięśni oddechowych. Objawy,
np. opadanie powiek, krztuszenie się podczas jedzenia i picia, opadanie głowy, niedowład rąk i nóg, problemy z oddychaniem nasilają się w trakcie wykonywania pracy i ustępują po odpoczynku i po podaniu leku. Pisząc o "wykonaniu pracy" mam na myśli np. umycie zębów, zjedzenie kanapki, rozmowę. Osłabienie może być tak silne, że można się udusić albo przynajmniej paść jak szmaciana lalka. Jest to spowodowane tym, że organizm chorego produkuje przeciwciała przeciwko receptorom acetylocholiny.  A tak po polsku, chodzi o to, że do mięśni nie dochodzą impulsy, które "każą" im się kurczyć czyli działać. Te przeciwciała biorą się głównie z przetrwałej grasicy. Grasica u zdrowych ludzi zanika w wieku dojrzewania, u miasteników nie. Robi się z niej guz, czasem niegroźny nowotwór. Po dłuższym chorowaniu te same przeciwciała zaczyna produkować także trzustka.
Częściej chorują kobiety, zwłaszcza w wieku ok 20-30. W grupie chorych 60-75 lat przeważają mężczyźni.
Miastenia ma różne stadia. Gdzieś czytałam, choć głowy nie dam, że po awansie na kolejny "szczebel" nie da się już cofnąć do poprzedniego. Dla mnie to zła wiadomość, bo wkraczam właśnie w przedostatnie stadium. Pierwsze to łagodna postać oczna, drugie - łagodna postać ogólna, poddająca się leczeniu. Etap trzeci to postać niepoddającą się leczeniu od łagodniej do ostrej. Czwarte stadium...no wiecie, respirator i takie tam.

Nie macie dosyć? Bo to jeszcze nie koniec. 
Są rzuty i remisje. Długość ich trwania jest indywidualna, mogą trwać kilka tygodni, miesięcy a nawet lat. Rzuty, czyli zaostrzenie objawów mogą być spowodowane np. przez infekcje i przebyte choroby (jak moje niedawne zapalenie oskrzeli), przegrzanie, silny stres, zażycie któregoś z leków z długiej listy tych zabronionych.
I jeszcze są przełomy. Miasteniczny i cholinergiczny. Ten pierwszy to nasilenie objawów z powodu gwałtownego postępu choroby lub uodpornienia się na leki. Przełom cholinergiczny jest spowodowany przedawkowaniem leków lub utrzymaniem dawki pomimo poprawy stanu zdrowia ( przerobiłam to w kwietniu).

No, to tak z grubsza.
O MOJEJ Miastenii następnym razem:)

P.S. Błękitny motyl to symbol Miastenii.

Biegając z nożyczkami.

                                  


Zdecydowanie "obcinanie włosów" powinnam dodać do listy rzeczy, których nie umiem!

Obciachałam Młodszą. Grzywkę, dokładniej.
Z jednej strony jest bardziej, z drugiej zdecydowanie mniej.
Jak dobrze, że sezon na czapki w pełni:)

Nacykam jej fotek i za jakieś piętnaście lat to wykorzystam:
- Kochana Nastolatko, jak jeszcze raz spóźnisz się do domu zakradnę się w nocy do Twojego pokoju i zrobię Ci taką fryzurkę jak wtedy, gdy miałaś półtora roku! Będziesz skończona towarzysko!

Na wszelki wypadek Starszą też obetnę.

I już zawsze będą wracać o 19.00 do domu :))))

No, może to trochę nie konsekwentne.
Wczoraj pisałam, że chcę wykopać dzieci z domu. Nadal chcę żeby wyszły z domu ale i na ludzi. I jak będą zamykać za sobą drzwi niech nie mają nieślubnych dzieci uwieszonych nogi, zielonych włosów i śladów po igle na przedramionach. Tatuaży na czole, kolczyków w sutkach, skórzanych mini spódniczek, kabaretek....poniosło mnie trochę. Wyobraźnia zaszalała.

Dlatego nadal będę obcinać im włosy!

poniedziałek, 7 października 2013

Chlebki i łańcuszki


 

Starsza zażyczyła sobie na obiad "małe kurczaczki", Młodsza odmówiła spania.
Smażyłam więc te cholerne Nuggetsy pilnując żeby Iga nie spadła ze stołu, nie zjadła surowego kurczaka i nie właziła do zlewu, myśląc o łańcuszkach szczęścia i innych takich. W czasie tych rozmyślań Idzia zbiła dwa jajka, wysypała bułkę tartą i rozładowała zmywarkę pełną brudnych naczyń.
A ja doszłam do takich wniosków:

Jestem bardzo wdzięczna za nominację do Liebster Blog Award, ale chyba na to za wcześnie. Mój bloguś to dziecko jeszcze a i ja ciągle się uczę. No i trąca mi to łańcuszkami szczęścia. Nie jestem w tym dobra. Jak kiedyś w to wejdę to tak z przekonaniem. Póki co nie znalazłam 11 blogów, które bym z czystym sumieniem miała polecić. Cztery, może pięć, nie więcej. Za cholerę nie wymyślę też 11 pytań, na które naprawdę chciałabym poznać odpowiedzi. A już z pewnością nie odpowiem kreatywnie na te pytania . Bo moje życie od dawna kręci wokół jednego.
Odpowiedzi na większość tego typu pytań wyglądałaby tak:
1) Twoje hobby?
Na hobby nie mam czasu, siły, pieniędzy. Hobbystycznie sprzątam po dzieciach.
2) Twoje wymarzone wakacje?
Gdziekolwiek, byle bez dzieci.
3) Plany na przyszłość?
Wychować dzieci i wykopać za drzwi.
4) Czego się boisz?
Że dzieci nie dadzą się wykopać.
itd.
I gdy dochodziłam do wniosku, że chyba w żadnym łańcuszku nigdy udziału nie brałam i, że to pewnie wada charakteru taka, bo ja mam problem z wytrwałością, zapukał sąsiad. Otworzyłam mu z tłuczkiem w jednej ręce i dzieckiem w drugiej. Dałam się zaskoczyć.
- Witaj sąsiadko. Mówił mąż, że przyjdę? To jestem.
Mąż mi nic nie mówił. Jakby mówił to bym dziecko zakneblowała, schowała się razem z nim w szafie i udawała, że nie ma nas w domu, bo sąsiad prezent przyniósł. Czekoladę dla dziewczynek i słoiczek czegoś.
- Ten zaczyn na Chlebek Watykański przyniosłem. Tu jest przepis. Przez kilka dni dodawać składniki, nie mieszać a w niedzielę ciasto podzielić na cztery. Z jednej części upiec chleb a pozostałe trzy rozdać. Do poniedziałku najpóźniej, bo inaczej pech będzie. Ten chlebek to szczęście ma przynieść.
No, żesz fak! Łańcuszek chlebowy mnie dopadł.
Kiwałam głową, uśmiechałam się a duchu już widziałam jak watykański zaczyn ląduje w śmietniku. Sąsiad się nie poddawał:
- Ja Ci, sąsiadko na spróbowanie nie mogę dać. Takie zasady, że nie częstuje się tych, którym zaczyn dajesz ale Ty mi w niedziele przynieś kawałek na spróbowanie.
No super! I co teraz? Bardzo lubię Sąsiada, zawsze ma coś słodkiego dla córek, zakupy wniesie i robi najlepszą białą kiełbasę na Świecie.
Dla tej kiełbasy zrobię ten Watykański Spełniacz Życzeń.
A nóż?
Właściwie to wszystko mam i nie wierzę, że chleb z Watykanu, Lourdes czy Świebodzina szczęście ma przynieść ale jakby co to ja w Totka chciałabym wygrać. I kiełbasę na Święta dostać.

Z deszczu pod rynnę. Z łańcuszka w chlebek.
Ktoś się pisze na zaczyn w niedzielę?
W poniedziałek najpóźniej, bo pech będzie.

sobota, 5 października 2013

Na grzyby, na grzyby!






Wczoraj zadzwoniła moja mama i oznajmiła:
- Idziemy jutro na grzyby. 6.45, zbiórka u Ciebie.

Właściwie, czemu nie? Pół dnia bez dzieci, świeże powietrze, grzybki, spacer po lesie. Zielony podobno uspokaja, koi nerwy. Fajnie, nawet jeśli będę musiała wstać jeszcze wcześniej niż zwykle. Przynajmniej to będzie moja decyzja a nie przymus ze strony małych terrorystek, z którymi mieszkam.

Blady świt, las.
 Lubię las, chociaż wolę wodę. Jezioro, rzekę. Mam butelkę mineralnej w plecaku, od biedy może być. No i zielono jest.
Pół godziny-2 grzyby.
Rodzinka mi się zgubiła. Oni twierdzą, że to ja im. Wszystko jedno, wystraszyłam się. Cały czas pilnowałam się niebieskiego wiadra (Siostry) ale okazało się, że jakiś zupełnie obcy Pan też ma takie. Pora na wizytę u okulisty.
Godzina-8 grzybów.
Nawet dna w wiadrze nie zakryły. Kolejna godzina-nadal marniutko. Tylko pajęczyny twarzą zbieram doskonale! Fuck, inni mają więcej w wiaderkach. Nawet Siostra, która jest w ósmym miesiącu i się nie schyla! No czemu??
Odpowiedzieli mi dwaj Panowie, tak na oko i węch amatorzy Podpiwków i Piwlaków. Przyłapali mnie na zdeptaniu grzybka.
- Pani kochana, to trzeba pod nogi patrzeć i powoli iść bo grzybków można nie zauważyć.
Tylko, że w tamtej chwili to ja miejsca na siku szukałam a nie grzybków.
A jak mieli rację? Czyżbym musiała "zbieranie grzybów" dopisać do listy rzeczy, których nie umiem? No bez przesady! Co to za filozofia? Tylko czemu nadal widzę dno wiadra?
Dowiedziałam się w czasie przerwy na kanapki i herbatkę.
Bo ja po prostu największe wiadro mam:)
Mama też ma takie ale Ona ma fioła na punkcie grzybów i manię zbieractwa, więc w konkursie nie bierze udziału. Z wycieczki na Saharę wiadro grzybów, poziomek i malin by przywiozła. I właśnie na tej przerwie Mama zaproponowała...wróć...Mama zażądała zmiany miejsca na swoje, wcześniej upatrzone.
- Ale Mamo, Tam są chaszcze i nie wygodnie się tam chodzi - cicho zaprotestowała ciężarna. No serio, szacun Siostra za próbę.
- A ty przyszłaś spacerować czy grzyby zbierać? - zero litości ze strony przyszłej babci.
Już chciałam wtrącić, że ja to właściwie głównie na spacer ale ugryzłam się w język. Jestem za młoda żeby umierać.
Bo Królowej Matce się nie odmawia. Nigdy, przenigdy! A z pewnością nie wtedy gdy Ona ma ten błysk szaleństwa w oku!
Podreptaliśmy za Nią jak na ścięcie. Jak grzybki, nomen omen. Że niby zielone odpręża, uspokaja i koi? Chyba takie w lufkę nabite, bo póki co to ja jestem wściekłym (mało grzybów) kłębkiem nerwów (boję się własnej Matki). Weszliśmy w zarośla. Trawy i paprocie tak wysokie, że dodatkowo zaczęłam bać się dinozaurów. No i ciekawe czy oprócz przyjmowania pająków i ich domów "na twarz" mam też talent do zbierania kleszczy?
I jak to się dzieje, że moja Mama zawsze ma rację? Od pierdół po to, co najważniejsze? Zawsze, zawsze! To potwornie irytujące! Mam nadzieję, że dziedziczne. Na córkach własnych kiedyś sobie odbiję. Bo w tych zaroślach zatrzęsienie grzybów! Jeden na drugim. Szybko zapomniałam, że moje wiadro w ogóle ma jakieś dno.

A po czym poznać, że pora wracać do domu? Po bananach.
Zadzwonił mąż, biedny, umęczony, bo sam w domu z dziećmi został. Rozmawiał ze mną a jednocześnie "czytał" książeczkę Młodszej.
- I jak tam?...Tak kochanie, to Jabłko....Dużo nazbierałaś?...Powiedz Jabłko....Kiedy wracasz, bo oszaleję. Teściowa zbiera?....No tak, to banan...Ale wrócisz na kolację?....Banan, powiedz Idziu, BA-NAN. Ślicznie...Dobra kończę. Pa.
Zbieram dalej. Kijem paprocie odgarniam. Gdzie te banany? Nie widzę nic żółtego. Stop! Jakie banany? Przecież ja grzybów szukam.
- Maa-moo, możemy już wracać?
- Nie, zbieram.
Królowa Matka w amoku.

W końcu wróciłam.
I stwierdzam, że bardziej niż zielony, poprawił mi humor brązowy kolor kapeluszy.
Trochę grzybów się suszy. Sos gotowy, reszta podduszona, w zamrażarce. Słoiczki robi mama.
W sumie, to był fajny dzień.
Relaksujący.
Zielony.