sobota, 16 listopada 2013

Borneo.




Dobra, dobra, już nie będę więcej smęcić.
Oberwało mi się za przedwczorajszy wpis. Zostałam zmusztrowana, zmotywowana, postawiona do pionu, a nawet mi grożono "wjazdem na chatę" i laniem.
A tak serio, na co dzień wcale nie pogrążam się w takich stanach, że tylko się pociąć albo zamknąć na oddziale. To był po prostu gorszy dzień i się wylało.
Oświadczam i obiecuję: walczę, doceniam co mam, nie poddaję się.
To tyle!
Zmieniam temat.

MACIE SWOJE MIEJSCE NA ZIEMI?

Ja mam. Od kilku lat jeździmy na BORNEO. Dobra, nie na Borneo, tylko na łąkę obok Bornego Sulinowa. Jest tam mała polana na cyplu, między jeziorem a rzeką. Pierwszy raz byłam tam w '98 na zaproszenie kolegi, którego jak głosi plotka rodzice tam "zmajstrowali". Kolega kontynuując rodzinne tradycje 12 lat później, w tym samym miejscu spłodził swojego syna. Na spółkę z moją najlepszą przyjaciółką. Od 2009 jeździmy tam w każde wakacje.
Uwielbiam to miejsce. To jak przyjeżdżamy pierwszego dnia i robi się straszny ruch. Rozstawianie namiotów, wykopywanie lodówek, koszenie trawy. A jak już wszystko jest gotowe, co zajmuje zwykle kilka dni, każdy robi to, co lubi. Mężczyźni budują pomosty, jeżdżą po drewno do lasu, łatają dziury w naszej A4 (ścieżka dojazdowa:)), w tym roku nawet zrobili kominek, taki murowany, z rusztem! Chodzą na polowania do odległej Biedronki. W tym czasie kobiety zajmują się dziećmi, obiadami, piorą w rzece gacie dzieci i myją naczynia. A wszystko to robią razem, gadając, gadając i jeszcze raz popijając piwko. Taki klasyczny, nieco stereotypowy podział ról, który tam wcale mnie nie denerwuje. Żyjemy jak komuna, jak plemię. Bez prądu, kanalizacji, bieżącej wody. Łowimy ryby, zbieramy grzyby i owoce leśne. Nikt tam się nie nudzi, zwłaszcza dzieci. A dzieci jest masa! W tym roku, przez pewien czas było ich więcej niż dorosłych. Robią co chcą i co lubią.

Mogą się huśtać.







 



 Mogą pływać.


 Chodzić "na konie".



















 Albo nic nie robić.















Spać chodzą wtedy, gdy same o to poproszą. Czasem nie zdążą poprosić.


Dzieją się tam różne fajne rzeczy. A to ktoś się zaręczy, a to w upragnioną ciążę zajdzie. Zawieramy nowe przyjaźnie.
Aranżowane przez rodziców.
 

Z własnej woli.


  Nie zawsze chciane.






























Niektórzy przyjaciele są nieco "inni".















I tak nam radośnie i beztrosko mija życie obozowe na Borneo. Raz na jakiś czas chłopcy urządzają konkurs. Celowo piszę "chłopcy", bo tak się wtedy zachowują. Że są pod wpływem to chyba nie trzeba dodawać. To konkurs na najwyższy ogień, oni tak twierdzą. Dla nas, bab, to zwykły pokaz, który ma większego Wacka. Odwieczna, zwierzęca rywalizacja samców.
















Pochwalę się, że to mój mąż ma ksywę PROMETEUSZ ;)

Jest jeszcze Nocny Stróż.















I nikt nie musi wiedzieć, że to najłagodniejsze i najgłupsze ciele jakie w życiu widziałam:)

Są tacy, co się za głowę łapali i pytali:
- Nie boicie się z dwuipółmiesięcznym dzieckiem pod namiot jechać???
Nie, ani trochę się nie baliśmy. Z resztą jak można było nie zabrać Idzi, skoro ta, wspaniałomyślnie, za własne becikowe wypasiony namiot starym kupiła? Namiot, po podłodze, jest tylko trochę mniejszy niż nasze pierwsze mieszkanie. Do komory mieszkalnej wchodzą dwa dwuosobowe materace, łóżeczko turystyczne, kilka walizek i jeszcze zostaje przejście. Po przedsionku, rok temu jeździłam wózkiem.






























A poza tym musieliśmy odzyskać Rekord, który został nam odebrany, przez wspomnianego wcześniej syna przyjaciół. W 2009 przywieźliśmy na obóz małą Gabrysię. Miała rok i dziesięć miesięcy, okazało się że jest najmłodszym dzieckiem jakie pamięta starszyzna obozowa. Została wpisana do księgi rekordów obozowych. W 2011 na obóz przyjechał Piotruś, wiek - 3 miesiące. O, nie!! To był nasz tytuł. Raz, dwa zrobiliśmy sobie Igę i w 2012 odebraliśmy to, co nam się należało!

A tak Idzia cieszyła się z pobicia rekordu:















Jak znam życie posypią się pytania czy nam się to nudzi, od pięciu lat w to samo miejsce jeździć? Że trzeba świat zwiedzać, poznawać nowe miejsca. A ja pytam: po co? Jak mogę być w moim własnym raju, kawałku nieba na Ziemi?

A dlaczego piszę o tym w połowie listopada?
Mój mąż dokonał pewnych obserwacji, o dziwo słusznych :) "Wakacje były tak udane, jak długo nie myślisz o następnych". Najlepszy sezon obozowy to lipiec 2010. Pamiętacie te upały? Ja w tym czasie popijałam zimne piwko mocząc tyłek w chłodnej rzece. O kolejnym wyjeździe zaczęliśmy myśleć i rozmawiać dopiero w styczniu 2011. Lato 2012, z Igą-niemowlakiem było męczące, o kolejnym myślałam już w sierpniu. Te wakacje były nieco lepsze, chociaż Idzia jest wstrętną, marudną, nieśpiącą pierdołą, o przyszłych wakacjach zaczęłam myśleć jakiś tydzień temu. Ech, jeszcze ze dwa lata i znów będzie luz:)

Byle do lipca!

Chętnie przyjmiemy pod nasze niebo wszystkich tych, którzy chcą spędzić wakacje życia.

O, tak ich przyjmiemy:

czwartek, 14 listopada 2013

Na kozetce...


  

Oprócz gadanie ze sprzętami domowymi (było o tym TU) gadam też ze sobą. Właściwie to chodzę na terapię do doktor Marty. Blisko mam i za darmo, to chodzę. Dyplomu nie ma, ale jest przenikliwa, nie można się wymigać od odpowiedzi, zawsze wie, że coś ukrywam i tylko czasami bywa pobłażliwa. I kozetkę ma wygodną. I zapas chusteczek. W zakamarku mojej głowy przyjmuje 24h na dobę.

- No i co Cię dzisiaj sprowadza? - Czuję irytację w jej głosie. Ona wie, że znów przewałkujemy ten sam temat co zwykle.
- Miało być lepiej, a nie jest - moszczę się na kozetce, przytulam pudło chusteczek - dieta zawieszona, Czarny Notes się kurzy, znów jestem przeziębiona, objawy Miastenii się nasilają.
- Bierzesz leki obniżające odporność w listopadzie, czego się spodziewałaś?
- Szczerze? Że zadziałają od razu, że wyzdrowieję.
- Ale ty jesteś głupia! - doktor M jest bardzo bezpośrednia i bezlitosna. - Bierzesz leki niecały miesiąc na chorobę, z którą będziesz się zmagać do końca życia. Serio, liczyłaś na cud? No dobra - wzdycha zirytowana - mów co jeszcze?
Biorę wdech, próbuję nazwać myśli.
- O to, że w sumie, to nie jest źle. Nie tak, żeby słać esmesy na konto, świeczkę w oknie zapalać. Dzieci, poza katarem, zdrowe. Mąż ma dobrą pracę i chyba nadal kocha. Dobrze też nie jest. Jakoś tak, sama nie wiem... to ja... ze mną jest znowu coś nie tak. Codziennie sobie obiecuję, że od jutra będę inna, że się wezmę, że tym razem dam radę. Kończy się tak samo. Na kanapie. We łzach. Już sama nie wiem, czy to choroba tak ze mnie wszystkie siły wysysa, czy to depresja? A może zwykłe lenistwo. Jak mam to odróżnić, skoro nie pamiętam siebie sprzed choroby? Z resztą, w tamtym czasie wydarzyło się tak wiele: wspólne zamieszkanie, beznadziejna praca, ślub, dziecko, zaraz potem choroba. Skumulowało się i nie zdążyłam poznać siebie na poszczególnych etapach. Nie wiem kim jestem. Czasem mam wrażenie, że tylko próbuję przetrwać, że to nie jest prawdziwe życie. Cieszę się z końca każdego beznadziejnego dnia. Czekam. Może jutro. Coś się wydarzy. Zmieni.
Doktor M opuszcza okulary na czubek nosa, patrzy tak jakoś złośliwie.
- Myślisz, że zmieni się samo?
- Wiem, że nie! I to boli najbardziej, bo nie czuję w sobie siły by o te zmiany powalczyć. Coraz częściej dociera do mnie, że czekam. Na tym czekaniu, bezproduktywnej egzystencji mija mi życie. Czekam aż się skończy, albo może zacznie? W końcu...
- Przestań! Pieprzysz takie brednie, że aż żal tego słuchać! Zmieńmy lepiej temat. Co z rodziną?
- Dobrze, że pytasz. Mąż coraz częściej mówi "nie przejmuj się", "odpuść sobie". Chyba ma już dość, boję się, że niedługo On też odpuści. Najbardziej jednak martwię się o dziewczynki. Jaki ja im daję przykład? Ciągłe "zaraz", "później", dni spędzane w domu, przed TV. Pomyślą, że tak to wygląda wszędzie, a potem ich życia tak się będą toczyć. Ta myśl przeraża mnie najbardziej. Chcę, żeby były aktywne, ciekawe świata, pracowite, "w ruchu". Jeśli tego z domu nie wyniosą, to skąd?
Doktor M nie ma na to rady, odpuszcza sobie złośliwości.
- Powiedz, czego się boisz? Przecież wie, po co znowu muszę o tym mówić?
- Boję się, że dożyję późnej starości, a w moim życiu nic się nie zmieni.
- Nie, czego tak naprawdę się boisz?
- Przecież wiesz, do cholery! TY to JA! Dajmy już sobie spokój, mam dość. Doktor M nie! Ona dopiero się rozkręca, wie, że jak jestem w takim stanie łatwo mnie dręczyć i kopać. A przecież i tak już leżę.
- Powiedz, musisz to powiedzieć na głos - trochę łagodnieje.
Potrzebuję kolejnej chusteczki.
- Boję się, trudno to przyznać, że może się okazać, że gdybym nie była chora nadal byłoby tak samo. Że to tylko moje lenistwo, strach przed ryzykiem, kompleksy. A jeśli Miastenia jest tylko dobrą wymówką?
- Myślę, że jesteś dla siebie zbyt surowa. Objawy są prawdziwe, guz był prawdziwy, badania nie kłamały. Mam wrażenie, że nie umiesz się pogodzić się z tym, że jesteś chora.
- Oczywiście, że nie! Psycholog "za dychę" z Ciebie. Siedzisz sobie z tym notesem, udajesz, że masz okulary i że wiesz jak mnie leczyć. Mam trzydzieści dwa lata i jak nic się nie zmieni pójdę na rentę. Jestem staruszką, chorą staruszką! Jak mam się z tym pogodzić? Inni mają fajne życia, ja wegetuję.
- Wiem jakie masz niskie mniemanie o sobie, ale to obgadamy następnym razem. Teraz wytrzyj oczy, załóż maskę i wracaj do siebie.
Wystarczy na dzisiaj. Iga się budzi, muszę iść po Gabę, zrobić obiad, poudawać. Niechętnie podnoszę się z kozetki, zbieram mokre chusteczki. Doktor M zawraca mnie od drzwi.
- Pamiętasz co masz mówić? Chcesz to przećwiczyć?
- Nie trzeba, już się nie zapominam.
- No to idź już. Iga płacze.

Chodzę ulicami, spotykam ludzi. Pytają:
- Co słychać? Wszystko ok?
- Tak, dziękuję. Wszystko w porządku....

....wszystko w porządku.....

Ćwiczyłam to tyle razy.
Już się nie zapominam.


wtorek, 12 listopada 2013

Oskara otrzymuje....

  
Trafiła do mnie nominacja. Jestem taka wzruszona, zupełnie się tego nie spodziewałam, to jeden z najszęśliwszych dni w moim życiu. Pragnę z tego miejsca podziękować wszystkim, którzy mnie wspierali, bez Was kochani nie dałabym rady. Dziękuję moim rodzicom za trud wychowania, dziękuję Bogu, wszystkim znajomym, tym którzy są współautorami mojego sukcesu. Obecuję troszczyć się o środowisko naturalne, pragnę załatać dziurę ozonową i obiecuję walczyć o pokój na świecie...hehe.
I jeszcze Skrajnej dziękuję za to, że dałam mi szansę na walkę z głodem w Afryce i ratowanie zagrożonych gatunków. Nie zawiodę Cię, Gosiu:))))

Teraz zgodnie z zasadami kroczę po czerwonym dywanie, mam na sobie wieczorową suknię, w blasku fleszy wchodzę na podium, ocieram łezkę wzruszenia i opowiadam siedem rzeczy o sobie:

1) Nienawidzę wiśni i galaretek! Wyobrażam sobie, że jak trafię do piekła, będę musiała jeść wiśniową galaretkę na wieki wieków amen.
2) Boję się horrorów! Baaardzo, nawet plakaty reklamowe tak mnie przerażają, że w nocy stopy spod kołdry nie wystawię.
3) Mam natręctwo na punkcie symetrii i tego, że wszystko musi być równo. Chodzę po domu i wyrównuję doniczki na parapecie, narzutę na kanapie, poprawiam ręczniki w łazience.
4) Jak byłam mała wyobrażałam sobie, że mam magiczny pierścień, który spełnia życzenia. Teraz jestem duża i nadal o tym marzę:)
5) Nie umiem spać nago:) Może Freud wiedziałby dlaczego?
6) Mam zdecydowanie za dużo nałogów i zdecydowanie za mało silnej woli.
7) Mam na ciele 15 blizn i 2 tatuaże.

Uff, to była ta łatwiejsza część. Teraz muszę nominować do Oskara...poniosło mnie - do VBA:) siedem blogów.

1) Nie całkiem wyluzowana Matka. http://matkawyluzuj.blogspot.com/
2) Poznaję Twoje ciężkie dzieciństwo, ale chętnie dowiem się czego o dorosłej Sylwii. http://pokruszone-dziecinstwo.piszecomysle.pl/
3) Jak wyżej. Coś o Tobie, na wesoło? http://matkojedyna.blogspot.com/
4) Na dobry początek nowego bloga. http://prezentujemojdrugiblog.blogspot.com/
5) Weteranka! Ciekawe czy jeszcze coś wymyśli:) http://usta-usta2.blogspot.com/

Możemy udawać, że to już siedem???
tak, to dobrze:)
Wasz ruch!


ZASADY:
Wrzucasz logo, dziękujesz temu, kto Cię nominował:), wymyślasz siedem rzeczy o sobie, nominujesz siedem blogów.

sobota, 9 listopada 2013

Didi.


 

Od wczoraj nie przestaję się śmiać, co sobie to przypomnę - parskam :)
Żart raczej sytuacyjny, trzeba to sobie wyobrazić.

Niemal w każdy wieczór jest tak samo. Iga wykąpana, ziewająca, mleko gotowe i co? Zgubił się smoczek, zwany przez Idzię "didi".

Szukamy wszyscy. Iga jęczy.
- Już, chwilkę, kochanie, zaraz pójdziemy spać. M., szukałeś pod kanapą?
- Trzy razy! Idziuniu, nie płacz, szukamy twojego didi, gdzie go znowu posiałaś? Marta, sprawdzałaś w koszu na śmieci?
Kiedyś go Iga wyrzuciła.
- Taaa, nie ma. Gaba, szukaj w pudle z zabawkami. Iga, nie plącz się pod nogami, usiądź na kanapie i czekaj. Znowu zgubiłaś didi, a teraz płaczesz. Trzeba było go pilnować!
Puszczają nam nerwy, mleko stygnie, Iga ma dość, my też. W końcu przestała za nami łazić i buczeć. Usiadła na kanapie i patrzyła jak wszyscy latamy po domu jak kot z pęcherzem. Macha nóżkami, ręka za głową (luzak taki:)), w drugiej rączce pieluszka do przytulania, a w buzi...didi!!!!
Siedzi i cierpliwie czeka aż ją ktoś wsadzi do łóżeczka....

Byliśmy w takim szoku, że bez słowa poszłam z Igą do pokoju, M. zabrał się za kolację, Gaba włączyła bajki. Zaczęliśmy się z tego śmiać dopiero po kilku godzinach i do teraz nie możemy przestać:)))

P.S. Gaba słucha kolęd! 

piątek, 8 listopada 2013

3:0 dla mnie!


 


Pod koniec miesiąca moja siostra się rozmnoży, urodzi mi malutką siostrzenicę:)

Przyszła (raczej: przykulała się) jakiś czas temu z listą rzeczy potrzebnych dla noworodka i poprosiła o jej przejrzenie. Od razu wiedziałam, że nie poszło jej najlepiej. Lista zajęła jedną stronę kartki z zeszytu! Uzbrojona w czerwony długopis i ton znawcy tematu zabrałam się za czytanie. A tam:
- 3 do 5 bodziaków, rozmiar 56-62,
- 3 do 5 pajacyków, rozmiar 56-62,
- 3 do 5 pieluszek tetrowych, itd.

- No, brawo Siostra, zrobiłaś listę na pierwszy dzień życia Zosi, a gdzie reszta?
- Jak to na pierwszy? Jaka reszta?- nie bardzo rozumiała.
Przedstawiłam jej bardzo prawdopodobny, zupełnie przeciętny dzień z życia noworodka. Siostra się załamała i zadecydowała:
- W takim razie ja to pierdolę, ty idziesz na zakupy!
Dwa razy nie musiała prosić. Od kupowania ciuchów sobie lepsze jest tylko kupowanie ciuchów dzieciom. Idę jutro, uzbrojona we własną listę i w cudze pieniądze. Jeee!:)
1:0 dla mnie!

Jak wszystko pójdzie zgodnie z planem będę przy narodzinach Zośki. Szwagier będzie do momentu aż się zacznie wielki finał. Potem się ulotni, ominie etap krwi i wrzasków, wróci na gotowe. Sprytnie to sobie wymyślił, co? Pewnie się boi, że zemdleje:) Mi to na rękę, będę mogła sobie popatrzeć na to, co mnie ominęło (miałam dwie cesarki), bez bólu, pękniętego krocza i innych "przyjemności".
2:0 dla mnie!

A jak już malutka się urodzi będę ją odwiedzać i nosić, wąchać, całować. A jak się zesra albo obrzyga, oddam mamie i spokojnie dopiję kawkę.
Taki mam plan!
3:0!

Polubię bycie ciocią:)

czwartek, 7 listopada 2013

Czarny notes.



 

Ale fajnie, Iga mówi!
Po swojemu nawija już od dawna, zestaw podstawowy, typu: kotek, oko, nos, opanowany już jakiś czas temu, ale dzisiaj wyszło jej pełne zdanie!
Zamknęłyśmy drzwi za Gabą i tatą, poszłyśmy do kuchni robić śniadanie. Iga zainstalowała się na swoim ulubionym miejscu: na blacie, przy oknie. Na parkingu Mąż upycha Gabę do auta, machają do nas. Idzia odwraca się do mnie i mówi:
- Tata...bim...papa...Gaba..bim...papa...Idzia...mama...am!
(BIM- samochód)
Pewnie tylko mnie to rozczula :)
Pomyślałam wtedy, że zapowiada się miły dzień. Do czasu, aż Iga wtarła w dywan pół tubki balsamu do ciała. Czyli jednak będzie jak zwykle.

No, nie do końca jak zwykle, bo kupiłam sobie NOTES. CZARNY NOTES. Wstrząśnięty, nie zmieszany, hehe. Miał być czerwony, z kółkami, ale okazało się, że tylko folia była kolorowa.

Jak mam rzuty choroby tygodniami nic nie mogę robić. Siedzę albo leżę i czekam aż zadziałają nowe dawki starych leków, nowe leki i w ogóle aż znów zacznie być lepiej. Zazwyczaj po kilku tygodniach tak się dzieje. Nabieram siły fizycznej, ale psychika jest już wtedy w strzępach. Deprecha mnie dopada i taka niemoc psychiczna. I za chu*steczkę nie umiem się z tego wygrzebać, ale tym razem mam plan! Pomysł zerżnięty z cudzego bloga:) W moim nowym notesie będę miała listy. Nie takie do cioci albo do św. Mikołaja, ale takie listy "to do". To może się wydawać śmieszne, ale potrzebuję motywacji do wstawienia prania czy zadzwonienia do operatora. Za jakiś czas to przejdzie, jak tylko znów się przyzwyczaję do tego, że potrafię dojść dalej niż do szkoły po Gabę, że dam radę zrobić obiad i wytrzeć kurze, a wieczorem mieć ochotę i siłę na sex.
Póki co, zrobiłam listy....i chyba mnie poniosło:) Mam kilka list "dziennych", jedną na miesiąc, listę prezentów gwiazdkowych (tzn. tego, co ja chcę dostać:)) i jeszcze listę rzeczy do kupienia przed wakacjami! Jak się rozkręcę to stworzę menu na chrzciny wnuka:)
Tak mi się ten notes skojarzył z czarną skrzynką (wiem, że czarne skrzynki są pomarańczowe:))A wiadomo, jak taka skrzynka już coś "przyjmie", to potem ktoś to przeczyta/odsłucha i z tego rozliczy, a jak będzie trzeba to osądzi i skarze. Więc się staram.
Pierwsza lista powstała wczoraj i została zrealizowana prawie w całości. Prawie, bo to nie moja wina, że dodzwonić się do szpitala graniczy z cudem:) Nie było na tej liście Bóg wie czego, ale dla mnie i tak spory wysiłek. Serio, same pierdoły typu: iść do Apteki, zaszyć dziurę w leginsach Gaby, przejrzeć zimowe ciuchy. Od wielu tygodni nie zrobiłam aż tyle jednego dnia. Dla mnie to znak, że zaczyna być lepiej. Może nawet w tym roku uda mi się coś zrobić na święta?

Listopad i pogoda nie zachęca do działania i zmian, no chyba, że do zmiany półdupka, jak jeden ścierpnie od siedzenia pod kocem przed telewizorem, na drugi. Czuję jednak, że dla mnie to najlepszy czas, żeby się ruszyć. Mój CZARNY NOTES ma mi w tym pomóc:) Ma być motywatorem i kierunkowskazem! Jak Biblia:)) Tyle, że w Biblii nie ma tekstów motywujących typu:" Weź się, kurwa w garść!", a w notesie są:)

No to się biorę....

wtorek, 5 listopada 2013

Dwa miesiące.


 

Śniły mi się myszy na snowboardzie. To znak, że trzeba zbastować z piciem:)

Ale ja nie o tym.

Mój bloguś kończy dziś dwa miesiące. Niby nie ma się czym podniecać, żaden wyczyn i to nawet nie są magiczne trzy miechy jak przy małych dzieciach, ale mam już pewne wnioski i spostrzeżenia.

Po pierwsze, kocham odkrywać nowe blogi, Wasze życia, myśli, opinie i dzieci. Niektóre mnie nie pochłonęły, nie moja bajka i już. Inne poczytam raz na jakiś czas, jeszcze inne są tak smutne, że muszę je sobie dawkować, bo potem ryczę pół nocy. I burdel w głowie mi robią. Jest kilka, do których więcej nie wracam, bo wkurwia mnie jak mi ktoś mówi, że tylko myśląc to co on nie jestem skończonym kretynem. Fajnie poznać czyjąś opinie na różne tematy, czasem poczytać o czymś zupełnie nowym, o czym się wcześniej nie miało pojęcia, ale monopol na rację, to yy. Jest jeszcze kilka blogów, które mnie do szału doprowadzają. Dowiaduję się z nich, że wszyscy jesteśmy debilami, bo chodzimy do pracy, jak jebane, tępe mrówki, rodzimy dzieci i to jest głupota i nieodpowiedzialność, chodzimy na zakupy, oglądamy telewizję, obchodzimy święta, itd. Nie chcę mi się tego czytać i wkurzać niepotrzebnie, ale czasem się zastanawiam jak, w takim razie żyją ci, co tak jadem plują na pozostałych maluczkich?
E, mniejsza z tym. Większość z piszących jest fajna, zabawna, ma wady, zalety, nałogi, traci cierpliwość do męża i dzieci, jest na diecie/próbuje przytyć, ma doły i chwile radości. Kurcze, to tak jak ja. I to jest super!

Po drugie, to pewnie kilka razy zrobiłam/napisałam/nie napisałam czegoś, co uszło za faux pas. Sorki, uczę się dopiero praw rządzącym blogosferą:) Żałuję np. tego, że odmówiłam kiedyś zabawy w nominacje i odpowiedzi na pytania. Już teraz chcę się w to bawić, więc jakby ktoś, to ja ten. No wiecie:)

A po trzecie, to zupełnie tego mojego bloga nie przemyślałam. I teraz nie wiem co zrobić. Głupia byłam, że już pierwszy wpis na fejsa wrzuciłam. Teraz za dużo ludzi wie, że GIMolka, to ja. Spotykam w sklepie koleżankę, a ona mówi swojej, z którą stoi w kolejce:" To jest ta Marta, co ci jej bloga podesłałam ostatnio". No i jak się zachować? Do zdjęcia się ustawić czy spuścić głowę? Jak obciachałam Idze tą nieszczęsną grzywkę, zaczepiła mnie na placu zabaw dziewczyna, z którą kiwamy sobie głową jak się mijamy i tyle, bo to koleżanka mojej koleżanki, a ja nawet nie znam jej imienia. I ona się śmiała i chciała zobaczyć czy faktycznie jest tak fatalnie. No i mi teraz głupio trochę. Nie widzę za bardzo możliwości pisania o czymś osobistym, jakieś doły swoje opisać albo wkurwa na męża czy siostrę (oczywiście czytają). Jak to miał być pamiętnik, to dałam dupy. I tak sobie myślę, że albo zrezygnuję z tego bloga i zacznę od początku pod innym pseudonimem, albo ten blog zostanie jak jest, a ja drugiego, sekretnego zacznę i tak na dwa będę działać. Jest jeszcze jedno wyjście, ale jak znam siebie, niewykonalne. Kupię sobie zwykły pamiętnik, jak w podstawówce i w liceum i tam będę pisać. Widziałam taki słitaśny, różowy w brokatowe serduszka i miał kłódkę:)) Ta, jasne! Już to widzę jak piszę wieczorem, a potem chowam go pod poduszkę, zwłaszcza, że od pisania ręcznego tak odwykłam, że jak piszę dla męża listę zakupów, to mi się ręka trzęsie. Jak dodać do tego demolkę jaką dzieci robią w chacie i to, że żadne miejsce nie będzie bezpieczne dla moich sekretów, to chyba rezygnuję, zanim zacznę:)
Muszę to przemyśleć, bo serio, czasem aż wyć mi chce, jak gorszy dzień mam albo myśl niepopularną i ryzykowną i wyrzygać się na własnym blogu krępuję. Głupio tak napisać coś o kimś, kto to potem przeczyta i się obrazi, albo opisywać coś intymnego, wiedząc, że na wpół obcy ludzie się o tym dowiedzą. Zupełnie obcy to jednak jakoś inaczej. A może olać i w dupie mieć, niech se czytają, obrażają, w końcu to moje miejsce??
No i co ja mam zrobić?? He?

Jakbym jednak postanowiła ciągnąć to dalej to wymyśliłam, że jak mi 10 000 wejść stuknie, to fanpage sobie założę na facebooku. Wtedy polubię Wasze blogi i zacznę się tam udzielać jako GIMolka. I będę tam zdjęcia wrzucać i duperele, z których porządny wpis nie chcę wyjść:)

O ile tu zostanę....

niedziela, 3 listopada 2013

Długi weekend.


 U

Uff! Długi weekend się kończy.
Cały spędziłam na gadaniu z kuzynką. Obgadany każdy znajomy, wszystkie zmiany w życiu, padły zwierzenia o nowych zmarszczkach i wadach charakteru. Od tego gadania łeb mnie nawala. I wątroba:) Już chyba jestem za stara na tyle rozmów. Kiedyś, kurde to można było dwa tygodnie przegadać, albo i dłużej, a teraz ledwo zipię:)

W piątek rano wybraliśmy się jak większość ludzi w Polsce na cmentarz. Kac nas męczył tak nieznośny, że zapragnęliśmy znaleźć jakiś przytulny grób i złożyć w nim nasze umęczone ciała. Nic z tego, dziewczyny dały popalić, tabuny ludzi też. Nie cierpię tylu ludzi na raz. Od razu nerw mnie łapie, wkurwia wszystko i wszyscy, jakaś niespołeczna jestem. No, ale kilka razy było o co się wnerwić. Nie przeszkadzają mi wcale stragany ze zniczami co krok, gdzieś te znicza przecież trzeba kupić. Wielu ludzi "dorabiało" sobie graniem na flecie czy trąbce. Lubię to, grają spokojną, nostalgiczną muzykę, która się niesie między grobami, tworzy klimat zadumy. Ale, do jasnej cholery, co tam robił mim!? Serio! Stał na ścieżce między grobami, na stołku, który miał cokół udawać, bo ten mim miał pomnik udawać. Wymalował się srebrną farbą i "ożywał" jak ktoś go mijał. Noż kurwa! Nie wytrzymaliśmy i zapytaliśmy czy mu się wydaje, że jest na festynie? I może jeszcze powinien baloniki zaplątane w pieski rozdawać, żeby ludzie mogli je wetknąć w groby swoich dzieci? Myślałam, że już nic mnie bardziej tego dnia z równowagi nie wyprowadzi, dopóki nie natknęliśmy się na jakąś msze plenerową, czy coś w tym stylu. Musieliśmy się przedrzeć przez środek tłumu, bo nam na drodze stali. I nagle ksiądz mówi:" Módlmy się za wszystkie ofiary zapłodnienia invitro, niech dobry Bóg wybaczy im ten grzech w Niebie". Agacie wyrwało się "że co?", mi, niestety:"o kurwa". Uciekałyśmy gonione przez zakonnicę, która chciała nas zdzielić różańcem. Bez kitu, wypisuję się z tego kościoła! Banda zakłamanych ciemniaków.

W domu okazało się, że nie mamy co jeść, bo nam skisł rosół. Może to jest tak, jak z ciastem, że nie robi się go w czasie okresu, bo zakalec wyjdzie, a rosołu nie robi się nocą po pijaku? Dzieci zjadły jajko i kanapki, my zjedliśmy piwo. Dzieci poszły na noc do babci, my wypiliśmy kolejne.
Szykując dziewczynki do wyjścia, mówię:
- Gabuś, proszę nie zadręczaj babci ciągłym gadaniem.
- To po co ja mam tam iść?
A w sumie, nic babci nie będzie.
Laski spisały się na medal. Iga przespała całą noc, ładnie jadła (to akurat żadna nowość) i tylko jednego guza sobie nabiła. Gaba chyba jednak babcię zadręczała, bo ta wpadła na świetny plan. Sprowadziła córkę sąsiadów, zamknęła je w pokoju i kazała się bawić. Tylko czasem coś do jedzenia donosiła. Pomysł okazał się genialny, Gabka była zachwycona i do domu wróciła dopiero dzisiaj. Szkoda, że z Igą to nie przeszło, ale i tak jest dobrze. Jak wychodziłyśmy mama powiedziała żebym zostawiła u niej łóżeczko turystyczne "na następny raz"!!!! Czyli, że będą następne razy?? Dzieci na noc u babci?? Od dzisiaj "następny raz" to moje ulubione słowa, takie co dają nadzieję i siły do życia;)

Gdy Chaos i Zniszczenie władały życiem babci, naszym, po raz kolejny zawładnął alkohol. I gdy zaczęłyśmy już bełkotać, że "tu mnie ostatnio coś boli", "a mi się zrobiło tutaj takie coś", że "moje życie jest takie bez sensu" i że "tak bardzo cię kocham" i gdy kogut sąsiadów zaczął piać na pobudkę (bo sąsiedzi w domku koło nas mają koguta i pawia też, ale mniejsza z tym) uznałyśmy, że pora spać.

I trochę się cieszę, że ten weekend się kończy. 
Nie tak łatwo znaleźć dawcę wątroby.

A podsumowanie tych kilku dni jest takie:
- już tęsknię za kolejnym spotkaniem,
- jestem za stara na takie maratony:)